боголюбьць

Old Church Slavonic

Noun

боголюбьць • (bogoljubĭcĭm

  1. one who loves god

Declension

Declension of боголюбьць (soft o-stem)
singular dual plural
nominative боголюбьць
bogoljubĭcĭ
боголюбьца
bogoljubĭca
боголюбьци
bogoljubĭci
genitive боголюбьца
bogoljubĭca
боголюбьцоу
bogoljubĭcu
боголюбьць
bogoljubĭcĭ
dative боголюбьцоу
bogoljubĭcu
боголюбьцема
bogoljubĭcema
боголюбьцемъ
bogoljubĭcemŭ
accusative боголюбьць
bogoljubĭcĭ
боголюбьца
bogoljubĭca
боголюбьцѧ
bogoljubĭcę
instrumental боголюбьцемь
bogoljubĭcemĭ
боголюбьцема
bogoljubĭcema
боголюбьци
bogoljubĭci
locative боголюбьци
bogoljubĭci
боголюбьцоу
bogoljubĭcu
боголюбьцихъ
bogoljubĭcixŭ
vocative боголюбьче
bogoljubĭče
боголюбьца
bogoljubĭca
боголюбьци
bogoljubĭci