φαντός

See also: φάντος

Ancient Greek

Etymology

From the root of φαίνω (phaínō) +‎ -τός (-tós).

Pronunciation

(5^th BCE Attic) IPA^(key): /pʰan.tós/
(1^st CE Egyptian) IPA^(key): /pʰanˈtos/
(4^th CE Koine) IPA^(key): /ɸanˈtos/
(10^th CE Byzantine) IPA^(key): /fanˈtos/
(15^th CE Constantinopolitan) IPA^(key): /fanˈdos/

Adjective

φαντός • (phantós) m (feminine φαντή, neuter φαντόν); first/second declension

visible

Declension

First and second declension of φᾰντός; φᾰντή; φᾰντόν (Attic)

Number	Singular			Dual			Plural
Case/Gender	Masculine	Feminine	Neuter	Masculine	Feminine	Neuter	Masculine	Feminine	Neuter
Nominative	φᾰντός phăntós	φᾰντή phăntḗ	φᾰντόν phăntón	φᾰντώ phăntṓ	φᾰντᾱ́ phăntā́	φᾰντώ phăntṓ	φᾰντοί phăntoí	φᾰνταί phăntaí	φᾰντᾰ́ phăntắ
Genitive	φᾰντοῦ phăntoû	φᾰντῆς phăntês	φᾰντοῦ phăntoû	φᾰντοῖν phăntoîn	φᾰνταῖν phăntaîn	φᾰντοῖν phăntoîn	φᾰντῶν phăntôn	φᾰντῶν phăntôn	φᾰντῶν phăntôn
Dative	φᾰντῷ phăntōî	φᾰντῇ phăntēî	φᾰντῷ phăntōî	φᾰντοῖν phăntoîn	φᾰνταῖν phăntaîn	φᾰντοῖν phăntoîn	φᾰντοῖς phăntoîs	φᾰνταῖς phăntaîs	φᾰντοῖς phăntoîs
Accusative	φᾰντόν phăntón	φᾰντήν phăntḗn	φᾰντόν phăntón	φᾰντώ phăntṓ	φᾰντᾱ́ phăntā́	φᾰντώ phăntṓ	φᾰντούς phăntoús	φᾰντᾱ́ς phăntā́s	φᾰντᾰ́ phăntắ
Vocative	φᾰντέ phănté	φᾰντή phăntḗ	φᾰντόν phăntón	φᾰντώ phăntṓ	φᾰντᾱ́ phăntā́	φᾰντώ phăntṓ	φᾰντοί phăntoí	φᾰνταί phăntaí	φᾰντᾰ́ phăntắ
Derived forms	Adverb			Comparative			Superlative
Derived forms	φᾰντῶς phăntôs			φᾰντότερος phăntóteros			φᾰντότᾰτος phăntótătos
Notes:	This table gives Attic inflectional endings. For declension in other dialects, see Appendix:Ancient Greek dialectal declension.

Synonyms

φανερός (phanerós), δῆλος (dêlos)

Derived terms

φαντάζω (phantázō)