τελευτέω

Ancient Greek

Etymology

From τελευτή (teleutḗ) +‎ -έω (-éō).

Pronunciation

(5^th BCE Attic) IPA^(key): /te.leu̯.té.ɔː/
(1^st CE Egyptian) IPA^(key): /te.leʍˈte.o/
(4^th CE Koine) IPA^(key): /te.leɸˈte.o/
(10^th CE Byzantine) IPA^(key): /te.lefˈte.o/
(15^th CE Constantinopolitan) IPA^(key): /te.lefˈte.o/

Verb

τελευτέω • (teleutéō)

Ionic form of τελευτάω (teleutáō)

Conjugation

Present: τελευτῶ, τελευτοῦμαι (Ionic, contracted)

number		singular			dual		plural
		first	second	third	second	third	first	second	third
active	indicative	τελευτῶ	τελευτεῖς	τελευτεῖ	τελευτεῖτον	τελευτεῖτον	τελευτοῦμεν	τελευτεῖτε	τελευτοῦσῐ(ν)
	subjunctive	τελευτῶ	τελευτῇς	τελευτῇ	τελευτῆτον	τελευτῆτον	τελευτῶμεν	τελευτῆτε	τελευτῶσῐ(ν)
	optative	τελευτοῖμι	τελευτοῖς	τελευτοῖ	τελευτοῖτον	τελευτοίτην	τελευτοῖμεν	τελευτοῖτε	τελευτοῖεν
	imperative		τελεύτει	τελευτείτω	τελευτεῖτον	τελευτείτων		τελευτεῖτε	τελευτούντων
middle/passive	indicative	τελευτοῦμαι	τελευτῇ	τελευτεῖται	τελευτεῖσθον	τελευτεῖσθον	τελευτούμεθᾰ	τελευτεῖσθε	τελευτοῦνται
	subjunctive	τελευτῶμαι	τελευτῇ	τελευτῆται	τελευτῆσθον	τελευτῆσθον	τελευτώμεθᾰ	τελευτῆσθε	τελευτῶνται
	optative	τελευτοίμην	τελευτοῖο	τελευτοῖτο	τελευτοῖσθον	τελευτοίσθην	τελευτοίμεθᾰ	τελευτοῖσθε	τελευτοῖντο
	imperative		τελευτοῦ	τελευτείσθω	τελευτεῖσθον	τελευτείσθων		τελευτεῖσθε	τελευτείσθων
		active				middle/passive
infinitive		τελευτεῖν				τελευτεῖσθαι
participle	m	τελευτῶν				τελευτούμενος
	f	τελευτοῦσᾰ				τελευτουμένη
	n	τελευτοῦν				τελευτούμενον
Notes:	Dialects other than Attic are not well attested. Some forms are based on conjecture. Use with caution. For more details, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.

References

τελευτέω in Pape, Wilhelm (1914), Max Sengebusch, editor, Handwörterbuch der griechischen Sprache‎^[1] (in German), 3rd edition, Braunschweig: Friedrich Vieweg und Sohn
τελευτέω, in ΛΟΓΕΙΟΝ [Logeion] Dictionaries for Ancient Greek and Latin (in English, French, Spanish, German, Dutch and Chinese), University of Chicago, since 2011