συμπατριώτης
Ancient Greek
Etymology
From συμ- (sum-) + πατριώτης (patriṓtēs).
Pronunciation
- (5th BCE Attic) IPA(key): /sym.pa.tri.ɔ̌ː.tɛːs/
- (1st CE Egyptian) IPA(key): /sym.pa.triˈo.te̝s/
- (4th CE Koine) IPA(key): /sym.pa.triˈo.tis/
- (10th CE Byzantine) IPA(key): /sym.pa.triˈo.tis/
- (15th CE Constantinopolitan) IPA(key): /sim.ba.triˈo.tis/
Noun
συμπατρῐώτης • (sumpatrĭṓtēs) m (genitive συμπατρῐώτου); first declension
Declension
| Case / # | Singular | Dual | Plural | ||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Nominative | ὁ σῠμπᾰτρῐώτης ho sŭmpătrĭṓtēs |
τὼ σῠμπᾰτρῐώτᾱ tṑ sŭmpătrĭṓtā |
οἱ σῠμπᾰτρῐῶται hoi sŭmpătrĭôtai | ||||||||||
| Genitive | τοῦ σῠμπᾰτρῐώτου toû sŭmpătrĭṓtou |
τοῖν σῠμπᾰτρῐώταιν toîn sŭmpătrĭṓtain |
τῶν σῠμπᾰτρῐωτῶν tôn sŭmpătrĭōtôn | ||||||||||
| Dative | τῷ σῠμπᾰτρῐώτῃ tōî sŭmpătrĭṓtēi |
τοῖν σῠμπᾰτρῐώταιν toîn sŭmpătrĭṓtain |
τοῖς σῠμπᾰτρῐώταις toîs sŭmpătrĭṓtais | ||||||||||
| Accusative | τὸν σῠμπᾰτρῐώτην tòn sŭmpătrĭṓtēn |
τὼ σῠμπᾰτρῐώτᾱ tṑ sŭmpătrĭṓtā |
τοὺς σῠμπᾰτρῐώτᾱς toùs sŭmpătrĭṓtās | ||||||||||
| Vocative | σῠμπᾰτρῐῶτᾰ sŭmpătrĭôtă |
σῠμπᾰτρῐώτᾱ sŭmpătrĭṓtā |
σῠμπᾰτρῐῶται sŭmpătrĭôtai | ||||||||||
| Notes: |
| ||||||||||||
Descendants
- → Greek: συμπατριώτης (sympatriótis) (learned)
- → Latin: compatriōta (calque) (see there for further descendants)
- → Romanian: simpatriot
Further reading
- συμπατριώτης, in ΛΟΓΕΙΟΝ [Logeion] Dictionaries for Ancient Greek and Latin (in English, French, Spanish, German, Dutch and Chinese), University of Chicago, since 2011
- “συμπατριώτης”, in Liddell & Scott (1940), A Greek–English Lexicon, Oxford: Clarendon Press
- συμπατριώτης in Bailly, Anatole (1935), Le Grand Bailly: Dictionnaire grec-français, Paris: Hachette
- συμπατριώτης in Pape, Wilhelm (1914), Max Sengebusch, editor, Handwörterbuch der griechischen Sprache[1] (in German), 3rd edition, Braunschweig: Friedrich Vieweg und Sohn
Greek
Etymology
Learned borrowing from Ancient Greek συμπατριώτης (sumpatriṓtēs).[1] By surface analysis, συμ- (sym-) + πατριώτης (patriótis).
Pronunciation
- IPA(key): /sim.ba.tɾiˈo.tis/
- Hyphenation: συ‧μπα‧τρι‧ώ‧της
Noun
συμπατριώτης • (sympatriótis) m (plural συμπατριώτες, feminine συμπατριώτισσα)
Declension
| singular | plural | |
|---|---|---|
| nominative | συμπατριώτης (sympatriótis) | συμπατριώτες (sympatriótes) |
| genitive | συμπατριώτη (sympatrióti) | συμπατριωτών (sympatriotón) |
| accusative | συμπατριώτη (sympatrióti) | συμπατριώτες (sympatriótes) |
| vocative | συμπατριώτη (sympatrióti) | συμπατριώτες (sympatriótes) |
References
- ^ συμπατριώτης, in Λεξικό της κοινής νεοελληνικής [Dictionary of Standard Modern Greek], Triantafyllidis Foundation, 1998 at the Centre for the Greek language