σμαραγέω

Ancient Greek

Etymology

Possibly of onomatopoeic origin. The suffix in -γ- is found in semantically close forms, such as λαλαγή (lalagḗ), πάταγος (pátagos) and οἰμωγή (oimōgḗ).

Pronunciation

 

Verb

σμαραγέω • (smaragéō)

  1. to crash
  2. to drone, roar, thunder

Conjugation

   Present: σμαραγέω, σμαραγέομαι (Uncontracted)
number singular dual plural
first second third second third first second third
active indicative σμαραγέω σμαραγέεις σμαραγέει σμαραγέετον σμαραγέετον σμαραγέομεν σμαραγέετε σμαραγέουσῐ(ν)
subjunctive σμαραγέω σμαραγέῃς σμαραγέῃ σμαραγέητον σμαραγέητον σμαραγέωμεν σμαραγέητε σμαραγέωσῐ(ν)
optative σμαραγέοιμῐ σμαραγέοις σμαραγέοι σμαραγέοιτον σμαραγεοίτην σμαραγέοιμεν σμαραγέοιτε σμαραγέοιεν
imperative   σμαράγεε σμαραγεέτω σμαραγέετον σμαραγεέτων   σμαραγέετε σμαραγεόντων
middle/passive indicative σμαραγέομαι σμαραγέῃ,
σμαραγέει 		σμαραγέεται σμαραγέεσθον σμαραγέεσθον σμαραγεόμεθᾰ σμαραγέεσθε σμαραγέονται
subjunctive σμαραγέωμαι σμαραγέῃ σμαραγέηται σμαραγέησθον σμαραγέησθον σμαραγεώμεθᾰ σμαραγέησθε σμαραγέωνται
optative σμαραγεοίμην σμαραγέοιο σμαραγέοιτο σμαραγέοισθον σμαραγεοίσθην σμαραγεοίμεθᾰ σμαραγέοισθε σμαραγέοιντο
imperative   σμαραγέου σμαραγεέσθω σμαραγέεσθον σμαραγεέσθων   σμαραγέεσθε σμαραγεέσθων
active middle/passive
infinitive σμαραγέειν σμαραγέεσθαι
participle m σμαραγέων σμαραγεόμενος
f σμαραγέουσᾰ σμαραγεομένη
n σμαραγέον σμαραγεόμενον
Notes:
This table gives Attic inflectional endings. For conjugation in dialects other than Attic, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.
   Present: σμαραγῶ, σμαραγοῦμαι (Contracted)
number singular dual plural
first second third second third first second third
active indicative σμαραγῶ σμαραγεῖς σμαραγεῖ σμαραγεῖτον σμαραγεῖτον σμαραγοῦμεν σμαραγεῖτε σμαραγοῦσῐ(ν)
subjunctive σμαραγῶ σμαραγῇς σμαραγῇ σμαραγῆτον σμαραγῆτον σμαραγῶμεν σμαραγῆτε σμαραγῶσῐ(ν)
optative σμαραγοίην,
σμαραγοῖμῐ 		σμαραγοίης,
σμαραγοῖς 		σμαραγοίη,
σμαραγοῖ 		σμαραγοῖτον,
σμαραγοίητον 		σμαραγοίτην,
σμαραγοιήτην 		σμαραγοῖμεν,
σμαραγοίημεν 		σμαραγοῖτε,
σμαραγοίητε 		σμαραγοῖεν,
σμαραγοίησᾰν
imperative   σμαράγει σμαραγείτω σμαραγεῖτον σμαραγείτων   σμαραγεῖτε σμαραγούντων
middle/passive indicative σμαραγοῦμαι σμαραγεῖ,
σμαραγῇ 		σμαραγεῖται σμαραγεῖσθον σμαραγεῖσθον σμαραγούμεθᾰ σμαραγεῖσθε σμαραγοῦνται
subjunctive σμαραγῶμαι σμαραγῇ σμαραγῆται σμαραγῆσθον σμαραγῆσθον σμαραγώμεθᾰ σμαραγῆσθε σμαραγῶνται
optative σμαραγοίμην σμαραγοῖο σμαραγοῖτο σμαραγοῖσθον σμαραγοίσθην σμαραγοίμεθᾰ σμαραγοῖσθε σμαραγοῖντο
imperative   σμαραγοῦ σμαραγείσθω σμαραγεῖσθον σμαραγείσθων   σμαραγεῖσθε σμαραγείσθων
active middle/passive
infinitive σμαραγεῖν σμαραγεῖσθαι
participle m σμαραγῶν σμαραγούμενος
f σμαραγοῦσᾰ σμαραγουμένη
n σμαραγοῦν σμαραγούμενον
Notes:
This table gives Attic inflectional endings. For conjugation in dialects other than Attic, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.
   Imperfect: ἐσμαράγεον, ἐσμαραγεόμην (Uncontracted)
number singular dual plural
first second third second third first second third
active indicative ἐσμαράγεον ἐσμαράγεες ἐσμαράγεε(ν) ἐσμαραγέετον ἐσμαραγεέτην ἐσμαραγέομεν ἐσμαραγέετε ἐσμαράγεον
middle/passive indicative ἐσμαραγεόμην ἐσμαραγέου ἐσμαραγέετο ἐσμαραγέεσθον ἐσμαραγεέσθην ἐσμαραγεόμεθᾰ ἐσμαραγέεσθε ἐσμαραγέοντο
Notes:
This table gives Attic inflectional endings. For conjugation in dialects other than Attic, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.
   Imperfect: ἐσμαράγουν, ἐσμαραγούμην (Contracted)
number singular dual plural
first second third second third first second third
active indicative ἐσμαράγουν ἐσμαράγεις ἐσμαράγει ἐσμαραγεῖτον ἐσμαραγείτην ἐσμαραγοῦμεν ἐσμαραγεῖτε ἐσμαράγουν
middle/passive indicative ἐσμαραγούμην ἐσμαραγοῦ ἐσμαραγεῖτο ἐσμαραγεῖσθον ἐσμαραγείσθην ἐσμαραγούμεθᾰ ἐσμαραγεῖσθε ἐσμαραγοῦντο
Notes:
This table gives Attic inflectional endings. For conjugation in dialects other than Attic, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.
   Imperfect: σμαράγεσκον, σμαραγεσκόμην (Aeolic)
number singular dual plural
first second third second third first second third
active indicative σμαράγεσκον σμαράγεσκες σμαράγεσκε(ν) σμαραγέσκετον σμαραγεσκέτην σμαραγέσκομεν σμαραγέσκετε σμαράγεσκον
middle/passive indicative σμαραγεσκόμην σμαραγέσκου σμαραγέσκετο σμαραγέσκεσθον σμαραγεσκέσθην σμαραγεσκόμεθᾰ σμαραγέσκεσθε σμαραγέσκοντο
Notes:
Dialects other than Attic are not well attested. Some forms are based on conjecture. Use with caution. For more details, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.
   Future: σμαραγήσω, σμαραγήσομαι, σμαραγηθήσομαι
number singular dual plural
first second third second third first second third
active indicative σμαραγήσω σμαραγήσεις σμαραγήσει σμαραγήσετον σμαραγήσετον σμαραγήσομεν σμαραγήσετε σμαραγήσουσῐ(ν)
optative σμαραγήσοιμῐ σμαραγήσοις σμαραγήσοι σμαραγήσοιτον σμαραγησοίτην σμαραγήσοιμεν σμαραγήσοιτε σμαραγήσοιεν
middle indicative σμαραγήσομαι σμαραγήσῃ,
σμαραγήσει 		σμαραγήσεται σμαραγήσεσθον σμαραγήσεσθον σμαραγησόμεθᾰ σμαραγήσεσθε σμαραγήσονται
optative σμαραγησοίμην σμαραγήσοιο σμαραγήσοιτο σμαραγήσοισθον σμαραγησοίσθην σμαραγησοίμεθᾰ σμαραγήσοισθε σμαραγήσοιντο
passive indicative σμαραγηθήσομαι σμαραγηθήσῃ,
σμαραγηθήσει 		σμαραγηθήσεται σμαραγηθήσεσθον σμαραγηθήσεσθον σμαραγηθησόμεθᾰ σμαραγηθήσεσθε σμαραγηθήσονται
optative σμαραγηθησοίμην σμαραγηθήσοιο σμαραγηθήσοιτο σμαραγηθήσοισθον σμαραγηθησοίσθην σμαραγηθησοίμεθᾰ σμαραγηθήσοισθε σμαραγηθήσοιντο
active middle passive
infinitive σμαραγήσειν σμαραγήσεσθαι σμαραγηθήσεσθαι
participle m σμαραγήσων σμαραγησόμενος σμαραγηθησόμενος
f σμαραγήσουσᾰ σμαραγησομένη σμαραγηθησομένη
n σμαραγῆσον σμαραγησόμενον σμαραγηθησόμενον
Notes:
This table gives Attic inflectional endings. For conjugation in dialects other than Attic, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.
   Aorist: ἐσμαράγησᾰ, ἐσμαραγησᾰ́μην, ἐσμαραγήσθην
number singular dual plural
first second third second third first second third
active indicative ἐσμαράγησᾰ ἐσμαράγησᾰς ἐσμαράγησε(ν) ἐσμαραγήσᾰτον ἐσμαραγησᾰ́την ἐσμαραγήσᾰμεν ἐσμαραγήσᾰτε ἐσμαράγησᾰν
subjunctive σμαραγήσω σμαραγήσῃς σμαραγήσῃ σμαραγήσητον σμαραγήσητον σμαραγήσωμεν σμαραγήσητε σμαραγήσωσῐ(ν)
optative σμαραγήσαιμῐ σμαραγήσειᾰς,
σμαραγήσαις 		σμαραγήσειε(ν),
σμαραγήσαι 		σμαραγήσαιτον σμαραγησαίτην σμαραγήσαιμεν σμαραγήσαιτε σμαραγήσειᾰν,
σμαραγήσαιεν
imperative   σμαράγησον σμαραγησᾰ́τω σμαραγήσᾰτον σμαραγησᾰ́των   σμαραγήσᾰτε σμαραγησᾰ́ντων
middle indicative ἐσμαραγησᾰ́μην ἐσμαραγήσω ἐσμαραγήσᾰτο ἐσμαραγήσᾰσθον ἐσμαραγησᾰ́σθην ἐσμαραγησᾰ́μεθᾰ ἐσμαραγήσᾰσθε ἐσμαραγήσᾰντο
subjunctive σμαραγήσωμαι σμαραγήσῃ σμαραγήσηται σμαραγήσησθον σμαραγήσησθον σμαραγησώμεθᾰ σμαραγήσησθε σμαραγήσωνται
optative σμαραγησαίμην σμαραγήσαιο σμαραγήσαιτο σμαραγήσαισθον σμαραγησαίσθην σμαραγησαίμεθᾰ σμαραγήσαισθε σμαραγήσαιντο
imperative   σμαράγησαι σμαραγησᾰ́σθω σμαραγήσᾰσθον σμαραγησᾰ́σθων   σμαραγήσᾰσθε σμαραγησᾰ́σθων
passive indicative ἐσμαραγήσθην ἐσμαραγήσθης ἐσμαραγήσθη ἐσμαραγήσθητον ἐσμαραγησθήτην ἐσμαραγήσθημεν ἐσμαραγήσθητε ἐσμαραγήσθησᾰν
subjunctive σμαραγησθῶ σμαραγησθῇς σμαραγησθῇ σμαραγησθῆτον σμαραγησθῆτον σμαραγησθῶμεν σμαραγησθῆτε σμαραγησθῶσῐ(ν)
optative σμαραγησθείην σμαραγησθείης σμαραγησθείη σμαραγησθεῖτον,
σμαραγησθείητον 		σμαραγησθείτην,
σμαραγησθειήτην 		σμαραγησθεῖμεν,
σμαραγησθείημεν 		σμαραγησθεῖτε,
σμαραγησθείητε 		σμαραγησθεῖεν,
σμαραγησθείησᾰν
imperative   σμαραγήσθητῐ σμαραγησθήτω σμαραγήσθητον σμαραγησθήτων   σμαραγήσθητε σμαραγησθέντων
active middle passive
infinitive σμαραγῆσαι σμαραγήσᾰσθαι σμαραγησθῆναι
participle m σμαραγήσᾱς σμαραγησᾰ́μενος σμαραγησθείς
f σμαραγήσᾱσᾰ σμαραγησᾰμένη σμαραγησθεῖσᾰ
n σμαραγῆσᾰν σμαραγησᾰ́μενον σμαραγησθέν
Notes:
This table gives Attic inflectional endings. For conjugation in dialects other than Attic, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.
   Perfect: πεσμαράγηκᾰ, πεσμαράγημαι
number singular dual plural
first second third second third first second third
active indicative πεσμαράγηκᾰ πεσμαράγηκᾰς πεσμαράγηκε(ν) πεσμαραγήκᾰτον πεσμαραγήκᾰτον πεσμαραγήκᾰμεν πεσμαραγήκᾰτε πεσμαραγήκᾱσῐ(ν)
subjunctive πεσμαραγήκω πεσμαραγήκῃς πεσμαραγήκῃ πεσμαραγήκητον πεσμαραγήκητον πεσμαραγήκωμεν πεσμαραγήκητε πεσμαραγήκωσῐ(ν)
optative πεσμαραγήκοιμῐ,
πεσμαραγηκοίην 		πεσμαραγήκοις,
πεσμαραγηκοίης 		πεσμαραγήκοι,
πεσμαραγηκοίη 		πεσμαραγήκοιτον πεσμαραγηκοίτην πεσμαραγήκοιμεν πεσμαραγήκοιτε πεσμαραγήκοιεν
imperative   πεσμαράγηκε πεσμαραγηκέτω πεσμαραγήκετον πεσμαραγηκέτων   πεσμαραγήκετε πεσμαραγηκόντων
middle/passive indicative πεσμαράγημαι πεσμαράγησαι πεσμαράγηται πεσμαράγησθον πεσμαράγησθον πεσμαραγήμεθᾰ πεσμαράγησθε πεσμαράγηνται
subjunctive πεσμαραγημένος ὦ πεσμαραγημένος ᾖς πεσμαραγημένος ᾖ πεσμαραγημένω ἦτον πεσμαραγημένω ἦτον πεσμαραγημένοι ὦμεν πεσμαραγημένοι ἦτε πεσμαραγημένοι ὦσῐ(ν)
optative πεσμαραγημένος εἴην πεσμαραγημένος εἴης πεσμαραγημένος εἴη πεσμαραγημένω εἴητον,
εἶτον 		πεσμαραγημένω εἰήτην,
εἴτην 		πεσμαραγημένοι εἴημεν,
εἶμεν 		πεσμαραγημένοι εἴητε,
εἶτε 		πεσμαραγημένοι εἴησᾰν,
εἶεν
imperative   πεσμαράγησο πεσμαραγήσθω πεσμαράγησθον πεσμαραγήσθων   πεσμαράγησθε πεσμαραγήσθων
active middle/passive
infinitive πεσμαραγηκέναι πεσμαραγῆσθαι
participle m πεσμαραγηκώς πεσμαραγημένος
f πεσμαραγηκυῖᾰ πεσμαραγημένη
n πεσμαραγηκός πεσμαραγημένον
Notes:
This table gives Attic inflectional endings. For conjugation in dialects other than Attic, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.
   Pluperfect: ἐπεσμαραγήκειν, ἐπεσμαραγήμην
number singular dual plural
first second third second third first second third
active indicative ἐπεσμαραγήκειν,
ἐπεσμαραγήκη 		ἐπεσμαραγήκεις,
ἐπεσμαραγήκης 		ἐπεσμαραγήκει(ν) ἐπεσμαραγήκετον ἐπεσμαραγηκέτην ἐπεσμαραγήκεμεν ἐπεσμαραγήκετε ἐπεσμαραγήκεσᾰν
middle/passive indicative ἐπεσμαραγήμην ἐπεσμαράγησο ἐπεσμαράγητο ἐπεσμαράγησθον ἐπεσμαραγήσθην ἐπεσμαραγήμεθᾰ ἐπεσμαράγησθε ἐπεσμαράγηντο
Notes:
This table gives Attic inflectional endings. For conjugation in dialects other than Attic, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.

Derived terms

  • Σμάραγος (Smáragos)
  • σμαραγίζω (smaragízō)

Further reading

This article is issued from Wiktionary. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.