σαρδόνυξ
Ancient Greek
Etymology
From σᾰ́ρδῐον (sắrdĭon) + ὄνῠξ (ónŭx).
Pronunciation
- (5th BCE Attic) IPA(key): /sar.dó.nyks/
- (1st CE Egyptian) IPA(key): /sarˈdo.nyks/
- (4th CE Koine) IPA(key): /sarˈðo.nyks/
- (10th CE Byzantine) IPA(key): /sarˈðo.nyks/
- (15th CE Constantinopolitan) IPA(key): /sarˈðo.niks/
Noun
σᾰρδόνῠξ • (sărdónŭx) m (genitive σᾰρδόνῠχος); third declension
- sardonyx
- 300 BCE – 200 BCE, Septuagint, Apoc. 21.20
Declension
| Case / # | Singular | Dual | Plural | ||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Nominative | ὁ σᾰρδόνῠξ ho sărdónŭx |
τὼ σᾰρδόνῠχε tṑ sărdónŭkhe |
οἱ σᾰρδόνῠχες hoi sărdónŭkhes | ||||||||||
| Genitive | τοῦ σᾰρδόνῠχος toû sărdónŭkhos |
τοῖν σᾰρδονῠ́χοιν toîn sărdonŭ́khoin |
τῶν σᾰρδονῠ́χων tôn sărdonŭ́khōn | ||||||||||
| Dative | τῷ σᾰρδόνῠχῐ tōî sărdónŭkhĭ |
τοῖν σᾰρδονῠ́χοιν toîn sărdonŭ́khoin |
τοῖς σᾰρδόνῠξῐ / σᾰρδόνῠξῐν toîs sărdónŭxĭ(n) | ||||||||||
| Accusative | τὸν σᾰρδόνῠχᾰ tòn sărdónŭkhă |
τὼ σᾰρδόνῠχε tṑ sărdónŭkhe |
τοὺς σᾰρδόνῠχᾰς toùs sărdónŭkhăs | ||||||||||
| Vocative | σᾰρδόνῠξ sărdónŭx |
σᾰρδόνῠχε sărdónŭkhe |
σᾰρδόνῠχες sărdónŭkhes | ||||||||||
| Notes: |
| ||||||||||||
Descendants
- Greek: σαρδόνυχας (sardónychas)
- → Latin: sardonyx
References
- “σαρδόνυξ”, in Liddell & Scott (1940), A Greek–English Lexicon, Oxford: Clarendon Press
- G4557 in Strong, James (1979), Strong’s Exhaustive Concordance to the Bible