σαμαίνω

Ancient Greek

Etymology

From σᾶμα (sâma) +‎ -αίνω (-aínō).

Pronunciation

(5^th BCE Attic) IPA^(key): /saː.mǎi̯.nɔː/
(1^st CE Egyptian) IPA^(key): /saˈmɛ.no/
(4^th CE Koine) IPA^(key): /saˈmɛ.no/
(10^th CE Byzantine) IPA^(key): /saˈme.no/
(15^th CE Constantinopolitan) IPA^(key): /saˈme.no/

Verb

σᾱμαίνω • (sāmaínō)

Doric and Pamphylian form of σημαίνω (sēmaínō)
- c. 518 BCE – 450 BCE, Bacchylides, Dithyrambs 15.38-39:
  πάντα σάμαινεν Πριάμωι βασιλεῖ παίδεσσί τε μῦθον Ἀχαιῶν
  pánta sámainen Priámōi basileî paídessí te mûthon Akhaiôn
  (please add an English translation of this quotation)

Conjugation

Present: σᾱμαίνω, σᾱμαίνομαι (Doric)

number		singular			dual		plural
		first	second	third	second	third	first	second	third
active	indicative	σᾱμαίνω	σᾱμαίνεις	σᾱμαίνει	σᾱμαίνετον	σᾱμαίνετον	σᾱμαίνομες	σᾱμαίνετε	σᾱμαίνοντῐ
	subjunctive	σᾱμαίνω	σᾱμαίνῃς	σᾱμαίνῃ	σᾱμαίνητον	σᾱμαίνητον	σᾱμαίνωμες	σᾱμαίνητε	σᾱμαίνωντῐ
	optative	σᾱμαίνοιμῐ	σᾱμαίνοις	σᾱμαίνοι	σᾱμαίνοιτον	σᾱμαινοίτᾱν	σᾱμαίνοιμες	σᾱμαίνοιτε	σᾱμαίνοιεν
	imperative		σᾱ́μαινε	σᾱμαινέτω	σᾱμαίνετον	σᾱμαινέτων		σᾱμαίνετε	σᾱμαινόντω
middle/passive	indicative	σᾱμαίνομαι	σᾱμαίνεαι	σᾱμαίνεται	σᾱμαίνεσθον	σᾱμαίνεσθον	σᾱμαινόμεθᾰ	σᾱμαίνεσθε	σᾱμαίνονται
	subjunctive	σᾱμαίνωμαι	σᾱμαίνηαι	σᾱμαίνηται	σᾱμαίνησθον	σᾱμαίνησθον	σᾱμαινώμεθᾰ	σᾱμαίνησθε	σᾱμαίνωνται
	optative	σᾱμαινοίμᾱν	σᾱμαίνοιο	σᾱμαίνοιτο	σᾱμαίνοισθον	σᾱμαινοίσθᾱν	σᾱμαινοίμεθᾰ	σᾱμαίνοισθε	σᾱμαίνοιντο
	imperative		σᾱμαίνεο	σᾱμαινέσθω	σᾱμαίνεσθον	σᾱμαινέσθων		σᾱμαίνεσθε	σᾱμαινέσθων
		active				middle/passive
infinitive		σᾱμαῖνεν				σᾱμαίνεσθαι
participle	m	σᾱμαίνων				σᾱμαινόμενος
	f	σᾱμαίνουσᾰ				σᾱμαινομένᾱ
	n	σᾱμαῖνον				σᾱμαινόμενον
Notes:	Dialects other than Attic are not well attested. Some forms are based on conjecture. Use with caution. For more details, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.

Present: σᾱμαίνω, σᾱμαίνομαι (Pamphylian)

number		singular			dual		plural
		first	second	third	second	third	first	second	third
active	indicative	σᾱμαίνω	σᾱμαίνεις	σᾱμαίνει	σᾱμαίνετον	σᾱμαίνετον	σᾱμαίνομες	σᾱμαίνετε	σᾱμαίνοντῐ
	subjunctive	σᾱμαίνω	σᾱμαίνῃς	σᾱμαίνῃ	σᾱμαίνητον	σᾱμαίνητον	σᾱμαίνωμες	σᾱμαίνητε	σᾱμαίνωντῐ
	optative	σᾱμαίνοιμῐ	σᾱμαίνοις	σᾱμαίνοι	σᾱμαίνοιτον	σᾱμαινοίτᾱν	σᾱμαίνοιμες	σᾱμαίνοιτε	σᾱμαίνοιεν
	imperative		σᾱ́μαινε	σᾱμαινέτω	σᾱμαίνετον	σᾱμαινέτων		σᾱμαίνετε	σᾱμαινόντω
middle/passive	indicative	σᾱμαίνομαι	σᾱμαίνεαι	σᾱμαίνεται	σᾱμαίνεσθον	σᾱμαίνεσθον	σᾱμαινόμεθᾰ	σᾱμαίνεσθε	σᾱμαίνοδαι
	subjunctive	σᾱμαίνωμαι	σᾱμαίνηαι	σᾱμαίνηται	σᾱμαίνησθον	σᾱμαίνησθον	σᾱμαινώμεθᾰ	σᾱμαίνησθε	σᾱμαίνωδαι
	optative	σᾱμαινοίμᾱν	σᾱμαίνοιο	σᾱμαίνοιτο	σᾱμαίνοισθον	σᾱμαινοίσθᾱν	σᾱμαινοίμεθᾰ	σᾱμαίνοισθε	σᾱμαίνοιδο
	imperative		σᾱμαίνεο	σᾱμαινέσθω	σᾱμαίνεσθον	σᾱμαινέσθων		σᾱμαίνεσθε	σᾱμαινέσθον
		active				middle/passive
infinitive		σᾱμαῖνεν				σᾱμαίνεσθαι
participle	m	σᾱμαίνων				σᾱμαινόμενος
	f	σᾱμαίνουσᾰ				σᾱμαινομένᾱ
	n	σᾱμαῖνον				σᾱμαινόμενον
Notes:	Dialects other than Attic are not well attested. Some forms are based on conjecture. Use with caution. For more details, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.

References

“σαμαίνω”, in Liddell & Scott (1940), A Greek–English Lexicon, Oxford: Clarendon Press
“σημαίνω”, in Liddell & Scott (1940), A Greek–English Lexicon, Oxford: Clarendon Press
“σαμαίνω”, in Slater, William J. (1969), Lexicon to Pindar, Berlin: Walter de Gruyter
σαμαίνω in Bailly, Anatole (1935), Le Grand Bailly: Dictionnaire grec-français, Paris: Hachette
σαμαίνω, in ΛΟΓΕΙΟΝ [Logeion] Dictionaries for Ancient Greek and Latin (in English, French, Spanish, German, Dutch and Chinese), University of Chicago, since 2011