πυρομαντεία

Ancient Greek

From πῦρ (pûr, “fire”) +‎ μαντεύεσθαι (manteúesthai, “to foretell”) +‎ -εία (-eía).

πῠρομᾰντείᾱ • (pŭromănteíā) f (genitive πῠρομᾰντείᾱς); first declension

First declension of ἡ πῠρομᾰντείᾱ; τῆς πῠρομᾰντείᾱς (Attic)

Case / #	Singular	Dual	Plural
Nominative	ἡ πῠρομᾰντείᾱ hē pŭromănteíā	τὼ πῠρομᾰντείᾱ tṑ pŭromănteíā	αἱ πῠρομᾰντεῖαι hai pŭromănteîai
Genitive	τῆς πῠρομᾰντείᾱς tês pŭromănteíās	τοῖν πῠρομᾰντείαιν toîn pŭromănteíain	τῶν πῠρομᾰντειῶν tôn pŭromănteiôn
Dative	τῇ πῠρομᾰντείᾳ tēî pŭromănteíāi	τοῖν πῠρομᾰντείαιν toîn pŭromănteíain	ταῖς πῠρομᾰντείαις taîs pŭromănteíais
Accusative	τὴν πῠρομᾰντείᾱν tḕn pŭromănteíān	τὼ πῠρομᾰντείᾱ tṑ pŭromănteíā	τᾱ̀ς πῠρομᾰντείᾱς tā̀s pŭromănteíās
Vocative	πῠρομᾰντείᾱ pŭromănteíā	πῠρομᾰντείᾱ pŭromănteíā	πῠρομᾰντεῖαι pŭromănteîai
Notes:	This table gives Attic inflectional endings. For declension in other dialects, see Appendix:Ancient Greek dialectal declension.