προνοουμένων

Ancient Greek

Pronunciation

(5^th BCE Attic) IPA^(key): /pro.no.uː.mé.nɔːn/
(1^st CE Egyptian) IPA^(key): /pro.no.uˈme.non/
(4^th CE Koine) IPA^(key): /pro.no.uˈme.non/
(10^th CE Byzantine) IPA^(key): /pro.no.uˈme.non/
(15^th CE Constantinopolitan) IPA^(key): /pro.no.uˈme.non/

Participle

προνοουμένων • (pronoouménōn)

masculine/feminine/neuter genitive plural of προνοούμενος (pronooúmenos)