προκλήσεως

Ancient Greek

Pronunciation

(5^th BCE Attic) IPA^(key): /pro.klɛ̌ː.se.ɔːs/
(1^st CE Egyptian) IPA^(key): /proˈkle̝.se.os/
(4^th CE Koine) IPA^(key): /proˈkli.se.os/
(10^th CE Byzantine) IPA^(key): /proˈkli.se.os/
(15^th CE Constantinopolitan) IPA^(key): /proˈkli.se.os/

Noun

προκλήσεως • (proklḗseōs)

genitive singular of πρόκλησις (próklēsis)

Greek

Noun

προκλήσεως • (proklíseos) f

genitive singular of πρόκληση (próklisi)