περιπλάνηση

Greek

Etymology

Learned borrowing from Koine Greek περιπλάνησις (periplánēsis), with -ση (-si) suffix.[1]

Pronunciation

  • IPA(key): /pe.ɾiˈpla.ni.si/
  • Hyphenation: πε‧ρι‧πλά‧νη‧ση

Noun

περιπλάνηση • (periplánisi) f (plural περιπλανήσεις)

  1. wandering (travelling without preset route; roaming)
  2. (figuratively) wandering (aimless thought)

Declension

Declension of περιπλάνηση
singular plural
nominative περιπλάνηση (periplánisi) περιπλανήσεις (periplaníseis)
genitive περιπλάνησης (periplánisis) περιπλανήσεων (periplaníseon)
accusative περιπλάνηση (periplánisi) περιπλανήσεις (periplaníseis)
vocative περιπλάνηση (periplánisi) περιπλανήσεις (periplaníseis)

Older or formal genitive singular: περιπλανήσεως (periplaníseos)

  • περιπλανιέμαι (periplaniémai), περιπλανώμαι (periplanómai)

References

  1. ^ περιπλάνηση, in Λεξικό της κοινής νεοελληνικής [Dictionary of Standard Modern Greek], Triantafyllidis Foundation, 1998 at the Centre for the Greek language
This article is issued from Wiktionary. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.