ναυηγέω

Ancient Greek

Etymology

From ναυηγός (nauēgós) +‎ -έω (-éō).

Pronunciation

 

Verb

ναυηγέω • (nauēgéō)

  1. Ionic form of νᾱυαγέω (nāuagéō)
    • 484 BCE – 425 BCE, Herodotus, The Histories 7.191.1:
      σιταγωγῶν δὲ ὁλκάδων καὶ τῶν ἄλλων πλοίων διαφθειρομένων οὐκ ἐπῆν ἀριθμός. ὥστε δείσαντες οἱ στρατηγοὶ τοῦ ναυτικοῦ στρατοῦ μή σφι κεκακωμένοισι ἐπιθέωνται οἱ Θεσσαλοί, ἕρκος ὑψηλὸν ἐκ τῶν ναυηγίων περιεβάλοντο·
      sitagōgôn dè holkádōn kaì tôn állōn ploíōn diaphtheiroménōn ouk epên arithmós. hṓste deísantes hoi stratēgoì toû nautikoû stratoû mḗ sphi kekakōménoisi epithéōntai hoi Thessaloí, hérkos hupsēlòn ek tôn nauēgíōn periebálonto;
      (please add an English translation of this quotation)
    • 484 BCE – 425 BCE, Herodotus, The Histories 7.263.2:
      εἰ δʼ ἐπὶ τῇσι παρεούσῃσι τύχῃσι, τῶν νέες νεναυηγήκασι τετρακόσιαι, ἄλλας ἐκ τοῦ στρατοπέδου τριηκοσίας ἀποπέμψεις περιπλέειν Πελοπόννησον, ἀξιόμαχοί τοι γίνονται οἱ ἀντίπαλοι· ἁλὴς δὲ ἐὼν ὁ ναυτικὸς στρατὸς δυσμεταχείριστός τε αὐτοῖσι γίνεται, καὶ ἀρχὴν οὐκ ἀξιόμαχοί τοι ἔσονται, καὶ πᾶς ὁ ναυτικὸς τῷ πεζῷ ἀρήξει καὶ ὁ πεζὸς τῷ ναυτικῷ ὁμοῦ πορευόμενος· εἰ δὲ διασπάσεις, οὔτε σὺ ἔσεαι ἐκείνοισι χρήσιμος οὔτε ἐκεῖνοι σοί.
      ei d’ epì tēîsi pareoúsēisi túkhēisi, tôn nées nenauēgḗkasi tetrakósiai, állas ek toû stratopédou triēkosías apopémpseis peripléein Pelopónnēson, axiómakhoí toi gínontai hoi antípaloi; halḕs dè eṑn ho nautikòs stratòs dusmetakheíristós te autoîsi gínetai, kaì arkhḕn ouk axiómakhoí toi ésontai, kaì pâs ho nautikòs tōî pezōî arḗxei kaì ho pezòs tōî nautikōî homoû poreuómenos; ei dè diaspáseis, oúte sù éseai ekeínoisi khrḗsimos oúte ekeînoi soí.
      (please add an English translation of this quotation)

Conjugation

   Present: ναυηγέω, ναυηγέομαι (Ionic, uncontracted)
number singular dual plural
first second third second third first second third
active indicative ναυηγέω ναυηγέεις ναυηγέει ναυηγέετον ναυηγέετον ναυηγέομεν ναυηγέετε ναυηγέουσῐ(ν)
subjunctive ναυηγέω ναυηγέῃς ναυηγέῃ ναυηγέητον ναυηγέητον ναυηγέωμεν ναυηγέητε ναυηγέωσῐ(ν)
optative ναυηγέοιμῐ ναυηγέοις ναυηγέοι ναυηγέοιτον ναυηγεοίτην ναυηγέοιμεν ναυηγέοιτε ναυηγέοιεν
imperative   ναυήγεε ναυηγεέτω ναυηγέετον ναυηγεέτων   ναυηγέετε ναυηγεόντων
middle/passive indicative ναυηγέομαι ναυηγέεαι,
ναυηγέῃ 		ναυηγέεται ναυηγέεσθον ναυηγέεσθον ναυηγεόμεθᾰ ναυηγέεσθε ναυηγέονται
subjunctive ναυηγέωμαι ναυηγέηαι,
ναυηγέῃ 		ναυηγέηται ναυηγέησθον ναυηγέησθον ναυηγεώμεθᾰ ναυηγέησθε ναυηγέωνται
optative ναυηγεοίμην ναυηγέοιο ναυηγέοιτο ναυηγέοισθον ναυηγεοίσθην ναυηγεοίμεθᾰ ναυηγέοισθε ναυηγεοίᾰτο
imperative   ναυηγέεο,
ναυηγέευ 		ναυηγεέσθω ναυηγέεσθον ναυηγεέσθων   ναυηγέεσθε ναυηγεέσθων
active middle/passive
infinitive ναυηγέειν ναυηγέεσθαι
participle m ναυηγέων ναυηγεόμενος
f ναυηγέουσᾰ ναυηγεομένη
n ναυηγέον ναυηγεόμενον
Notes:
Dialects other than Attic are not well attested. Some forms are based on conjecture. Use with caution. For more details, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.
   Present: ναυηγῶ, ναυηγοῦμαι (Ionic, contracted)
number singular dual plural
first second third second third first second third
active indicative ναυηγῶ ναυηγεῖς ναυηγεῖ ναυηγεῖτον ναυηγεῖτον ναυηγοῦμεν ναυηγεῖτε ναυηγοῦσῐ(ν)
subjunctive ναυηγῶ ναυηγῇς ναυηγῇ ναυηγῆτον ναυηγῆτον ναυηγῶμεν ναυηγῆτε ναυηγῶσῐ(ν)
optative ναυηγοῖμι ναυηγοῖς ναυηγοῖ ναυηγοῖτον ναυηγοίτην ναυηγοῖμεν ναυηγοῖτε ναυηγοῖεν
imperative   ναυήγει ναυηγείτω ναυηγεῖτον ναυηγείτων   ναυηγεῖτε ναυηγούντων
middle/passive indicative ναυηγοῦμαι ναυηγῇ ναυηγεῖται ναυηγεῖσθον ναυηγεῖσθον ναυηγούμεθᾰ ναυηγεῖσθε ναυηγοῦνται
subjunctive ναυηγῶμαι ναυηγῇ ναυηγῆται ναυηγῆσθον ναυηγῆσθον ναυηγώμεθᾰ ναυηγῆσθε ναυηγῶνται
optative ναυηγοίμην ναυηγοῖο ναυηγοῖτο ναυηγοῖσθον ναυηγοίσθην ναυηγοίμεθᾰ ναυηγοῖσθε ναυηγοίᾰτο
imperative   ναυηγοῦ ναυηγείσθω ναυηγεῖσθον ναυηγείσθων   ναυηγεῖσθε ναυηγείσθων
active middle/passive
infinitive ναυηγεῖν ναυηγεῖσθαι
participle m ναυηγῶν ναυηγούμενος
f ναυηγοῦσᾰ ναυηγουμένη
n ναυηγοῦν ναυηγούμενον
Notes:
Dialects other than Attic are not well attested. Some forms are based on conjecture. Use with caution. For more details, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.
   Perfect: νεναυήγηκᾰ (Ionic)
number singular dual plural
first second third second third first second third
active indicative νεναυήγηκᾰ νεναυήγηκᾰς νεναυήγηκε(ν) νεναυηγήκᾰτον νεναυηγήκᾰτον νεναυηγήκᾰμεν νεναυηγήκᾰτε νεναυηγήκᾱσῐ(ν)
subjunctive νεναυηγήκω νεναυηγήκῃς νεναυηγήκῃ νεναυηγήκητον νεναυηγήκητον νεναυηγήκωμεν νεναυηγήκητε νεναυηγήκωσῐ(ν)
optative νεναυηγήκοιμῐ,
νεναυηγηκοίην 		νεναυηγήκοις,
νεναυηγηκοίης 		νεναυηγήκοι,
νεναυηγηκοίη 		νεναυηγήκοιτον νεναυηγηκοίτην νεναυηγήκοιμεν νεναυηγήκοιτε νεναυηγήκοιεν
imperative   νεναυήγηκε νεναυηγηκέτω νεναυηγήκετον νεναυηγηκέτων   νεναυηγήκετε νεναυηγηκόντων
active
infinitive νεναυηγηκέναι
participle m νεναυηγηκώς
f νεναυηγηκυῖᾰ
n νεναυηγηκός
Notes:
Dialects other than Attic are not well attested. Some forms are based on conjecture. Use with caution. For more details, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.

References

This article is issued from Wiktionary. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.