μεγαίρω

Ancient Greek

Etymology

From μέγας (mégas); the original meaning was perhaps “to consider too great”.

Pronunciation

 

Verb

μεγαίρω • (megaírō)

  1. to grudge, begrudge
  2. to hold a grudge [with dative ‘against’]
  3. to care
  4. (passive voice) to be envied

Conjugation

   Present: μεγαίρω, μεγαίρομαι (Epic)
number singular dual plural
first second third second third first second third
active indicative μεγαίρω μεγαίρεις μεγαίρει μεγαίρετον μεγαίρετον μεγαίρομεν μεγαίρετε μεγαίρουσῐ(ν)
subjunctive μεγαίρω,
μεγαίρωμῐ 		μεγαίρῃς,
μεγαίρῃσθᾰ 		μεγαίρῃ,
μεγαίρῃσῐ(ν) 		μεγαίρητον μεγαίρητον μεγαίρωμεν μεγαίρητε μεγαίρωσῐ(ν)
optative μεγαίροιμῐ μεγαίροις,
μεγαίροισθᾰ 		μεγαίροι μεγαίροιτον μεγαιροίτην μεγαίροιμεν μεγαίροιτε μεγαίροιεν
imperative   μέγαιρε μεγαιρέτω μεγαίρετον μεγαιρέτων   μεγαίρετε μεγαιρόντων
middle/passive indicative μεγαίρομαι μεγαίρεαι,
μεγαίρῃ 		μεγαίρεται μεγαίρεσθον μεγαίρεσθον μεγαιρόμε(σ)θᾰ μεγαίρεσθε μεγαίρονται
subjunctive μεγαίρωμαι μεγαίρηαι,
μεγαίρῃ 		μεγαίρηται μεγαίρησθον μεγαίρησθον μεγαιρώμε(σ)θᾰ μεγαίρησθε μεγαίρωνται
optative μεγαιροίμην μεγαίροιο μεγαίροιτο μεγαίροισθον μεγαιροίσθην μεγαιροίμε(σ)θᾰ μεγαίροισθε μεγαιροίᾰτο
imperative   μεγαίρεο,
μεγαίρευ 		μεγαιρέσθω μεγαίρεσθον μεγαιρέσθων   μεγαίρεσθε μεγαιρέσθων
active middle/passive
infinitive μεγαίρειν,
μεγαιρέμεν(αι),
μεγαιρμέναι 		μεγαίρεσθαι
participle m μεγαίρων μεγαιρόμενος
f μεγαίρουσᾰ μεγαιρομένη
n μεγαῖρον μεγαιρόμενον
Notes:
Dialects other than Attic are not well attested. Some forms are based on conjecture. Use with caution. For more details, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.
   Imperfect: ἐμέγαιρον, ἐμεγαιρόμην (Epic)
number singular dual plural
first second third second third first second third
active indicative ἐμέγαιρον ἐμέγαιρες ἐμέγαιρε(ν) ἐμεγαίρετον ἐμεγαιρέτην ἐμεγαίρομεν ἐμεγαίρετε ἐμέγαιρον
middle/passive indicative ἐμεγαιρόμην ἐμεγαίρεο,
ἐμεγαίρευ 		ἐμεγαίρετο ἐμεγαίρεσθον ἐμεγαιρέσθην ἐμεγαιρόμε(σ)θᾰ ἐμεγαίρεσθε ἐμεγαίροντο
Notes:
Dialects other than Attic are not well attested. Some forms are based on conjecture. Use with caution. For more details, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.
   Aorist: ἐμέγηρᾰ, ἐμεγηρᾰ́μην (Epic)
number singular dual plural
first second third second third first second third
active indicative ἐμέγηρᾰ ἐμέγηρᾰς ἐμέγηρε(ν) ἐμεγήρᾰτον ἐμεγηρᾰ́την ἐμεγήρᾰμεν ἐμεγήρᾰτε ἐμέγηρᾰν
subjunctive μεγήρω,
μεγήρωμῐ 		μεγήρῃς,
μεγήρῃσθᾰ 		μεγήρῃ,
μεγήρῃσῐ(ν) 		μεγήρητον,
μεγήρετον 		μεγήρητον,
μεγήρετον 		μεγήρωμεν,
μεγήρομεν 		μεγήρητε,
μεγήρετε 		μεγήρωσῐ(ν)
optative μεγήραιμῐ μεγήραις,
μεγήραισθᾰ,
μεγήρειᾰς 		μεγήρειε(ν),
μεγήραι 		μεγηρεῖτον μεγηρείτην μεγηρεῖμεν μεγηρεῖτε μεγηρεῖεν
imperative   μέγηρον μεγηρᾰ́τω μεγήρᾰτον μεγηρᾰ́των   μεγήρᾰτε μεγηρᾰ́ντων
middle indicative ἐμεγηρᾰ́μην ἐμεγήρᾰο ἐμεγήρᾰτο ἐμεγήρᾰσθον ἐμεγηρᾰ́σθην ἐμεγηρᾰ́με(σ)θᾰ ἐμεγήρᾰσθε ἐμεγήρᾰντο
subjunctive μεγήρωμαι,
μεγήρομαι 		μεγήρῃ,
μεγήρεαι 		μεγήρηται,
μεγήρεται 		μεγήρησθον μεγήρησθον μεγηρώμε(σ)θᾰ,
μεγηρόμε(σ)θᾰ 		μεγήρησθε μεγήρωνται
optative μεγηραίμην μεγήραιο μεγήραιτο μεγήραισθον μεγηραίσθην μεγηραίμε(σ)θᾰ μεγήραισθε μεγηραίᾰτο
imperative   μέγηραι μεγηρᾰ́σθω μεγήρᾰσθον μεγηρᾰ́σθων   μεγήρᾰσθε μεγηρᾰ́σθων
active middle
infinitive μεγῆραι,
μεγηρᾰ́μεν,
μεγηρᾰμέναι 		μεγήρᾰσθαι
participle m μεγήρᾱς μεγηρᾰ́μενος
f μεγήρᾱσᾰ μεγηρᾰμένη
n μεγῆρᾰν μεγηρᾰ́μενον
Notes:
Dialects other than Attic are not well attested. Some forms are based on conjecture. Use with caution. For more details, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.

Further reading

This article is issued from Wiktionary. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.