μανύω

Ancient Greek

Etymology

From the same source as μηνύω (mēnúō).

Pronunciation

(5^th BCE Attic) IPA^(key): /maː.ný.ɔː/
(1^st CE Egyptian) IPA^(key): /maˈny.o/
(4^th CE Koine) IPA^(key): /maˈny.o/
(10^th CE Byzantine) IPA^(key): /maˈny.o/
(15^th CE Constantinopolitan) IPA^(key): /maˈni.o/

Verb

μᾱνῠ́ω • (mānŭ́ō)

Doric form of μηνύω (mēnúō)
- 522 BCE – 443 BCE, Pindar, Isthmian Odes 8.55:
  ὑπέρθυμον Ἕκτορά τʼ ἄλλους τʼ ἀριστέας· οἷς δῶμα Φερσεφόνας μανύων Ἀχιλεύς, οὖρος Αἰακιδᾶν, Αἴγιναν σφετέραν τε ῥίζαν πρόφαινεν.
  hupérthumon Héktorá t’ állous t’ aristéas; hoîs dôma Phersephónas manúōn Akhileús, oûros Aiakidân, Aíginan sphetéran te rhízan próphainen.
  (please add an English translation of this quotation)
- 522 BCE – 443 BCE, Pindar, Nemean Odes 9.1:
  τὸ κρατήσιππον γὰρ ἐς ἃρμʼ ἀναβαίνων ματέρι καὶ διδύμοις παίδεσσιν αὐδὰν μανύει Πυθῶνος αἰπεινᾶς ὁμοκλάροις ἐπόπταις
  tò kratḗsippon gàr es hàrm’ anabaínōn matéri kaì didúmois paídessin audàn manúei Puthônos aipeinâs homoklárois epóptais
  (please add an English translation of this quotation)
- 424 BCE, Euripides, Hecuba 191-193:
  οἴμοι μᾶτερ, πῶς φθέγγῃ ἀμέγαρτα κακῶν; μάνυσόν μοι, μάνυσον, μᾶτερ.
  oímoi mâter, pôs phthéngēi amégarta kakôn? mánusón moi, mánuson, mâter.
  (please add an English translation of this quotation)

Conjugation

Present: μᾱνῠ́ω, μᾱνῠ́ομαι (Doric)

number		singular			dual		plural
		first	second	third	second	third	first	second	third
active	indicative	μᾱνῠ́ω	μᾱνῠ́εις	μᾱνῠ́ει	μᾱνῠ́ετον	μᾱνῠ́ετον	μᾱνῠ́ομες	μᾱνῠ́ετε	μᾱνῠ́οντῐ
	subjunctive	μᾱνῠ́ω	μᾱνῠ́ῃς	μᾱνῠ́ῃ	μᾱνῠ́ητον	μᾱνῠ́ητον	μᾱνῠ́ωμες	μᾱνῠ́ητε	μᾱνῠ́ωντῐ
	optative	μᾱνῠ́οιμῐ	μᾱνῠ́οις	μᾱνῠ́οι	μᾱνῠ́οιτον	μᾱνῠοίτᾱν	μᾱνῠ́οιμες	μᾱνῠ́οιτε	μᾱνῠ́οιεν
	imperative		μᾱ́νῠε	μᾱνῠέτω	μᾱνῠ́ετον	μᾱνῠέτων		μᾱνῠ́ετε	μᾱνῠόντω
middle/passive	indicative	μᾱνῠ́ομαι	μᾱνῠ́εαι	μᾱνῠ́εται	μᾱνῠ́εσθον	μᾱνῠ́εσθον	μᾱνῠόμεθᾰ	μᾱνῠ́εσθε	μᾱνῠ́ονται
	subjunctive	μᾱνῠ́ωμαι	μᾱνῠ́ηαι	μᾱνῠ́ηται	μᾱνῠ́ησθον	μᾱνῠ́ησθον	μᾱνῠώμεθᾰ	μᾱνῠ́ησθε	μᾱνῠ́ωνται
	optative	μᾱνῠοίμᾱν	μᾱνῠ́οιο	μᾱνῠ́οιτο	μᾱνῠ́οισθον	μᾱνῠοίσθᾱν	μᾱνῠοίμεθᾰ	μᾱνῠ́οισθε	μᾱνῠ́οιντο
	imperative		μᾱνῠ́εο	μᾱνῠέσθω	μᾱνῠ́εσθον	μᾱνῠέσθων		μᾱνῠ́εσθε	μᾱνῠέσθων
		active				middle/passive
infinitive		μᾱνῠ́εν				μᾱνῠ́εσθαι
participle	m	μᾱνῠ́ων				μᾱνῠόμενος
	f	μᾱνῠ́ουσᾰ				μᾱνῠομένᾱ
	n	μᾱνῠ́ον				μᾱνῠόμενον
Notes:	Dialects other than Attic are not well attested. Some forms are based on conjecture. Use with caution. For more details, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.

Aorist: ἐμᾱ́νυσᾰ, ἐμᾱνυσᾰ́μᾱν (Doric)

number		singular			dual		plural
		first	second	third	second	third	first	second	third
active	indicative	ἐμᾱ́νυσᾰ	ἐμᾱ́νυσᾰς	ἐμᾱ́νυσε(ν)	ἐμᾱνύσᾰτον	ἐμᾱνυσᾰ́τᾱν	ἐμᾱνύσᾰμες	ἐμᾱνύσᾰτε	ἐμᾱ́νυσᾰν
	subjunctive	μᾱνύσω	μᾱνύσῃς	μᾱνύσῃ	μᾱνύσητον	μᾱνύσητον	μᾱνύσωμες	μᾱνύσητε	μᾱνυσέωντῐ
	optative	μᾱνύσαιμῐ	μᾱνύσαις	μᾱνύσαι	μᾱνυσεῖτον	μᾱνυσείτᾱν	μᾱνυσεῖμες	μᾱνυσεῖτε	μᾱνυσεῖεν
	imperative		μᾱ́νυσον	μᾱνυσᾰ́τω	μᾱνύσᾰτον	μᾱνυσᾰ́των		μᾱνύσᾰτε	μᾱνυσᾰ́ντω
middle	indicative	ἐμᾱνυσᾰ́μᾱν	ἐμᾱνύσω	ἐμᾱνύσᾰτο	ἐμᾱνύσᾰσθον	ἐμᾱνυσᾰ́σθᾱν	ἐμᾱνυσᾰ́μεθᾰ	ἐμᾱνύσᾰσθε	ἐμᾱνύσᾰντο
	subjunctive	μᾱνύσωμαι	μᾱνύσηαι	μᾱνύσηται	μᾱνύσησθον	μᾱνύσησθον	μᾱνυσώμεθᾰ	μᾱνύσησθε	μᾱνύσωνται
	optative	μᾱνυσαίμᾱν	μᾱνύσαιο	μᾱνύσαιτο	μᾱνύσαισθον	μᾱνυσαίσθᾱν	μᾱνυσαίμεθᾰ	μᾱνύσαισθε	μᾱνύσαιντο
	imperative		μᾱ́νυσαι	μᾱνυσᾰ́σθω	μᾱνύσᾰσθον	μᾱνυσᾰ́σθων		μᾱνύσᾰσθε	μᾱνυσᾰ́σθων
		active			middle
infinitive		μᾱνυσῆμεν			μᾱνύσᾰσθαι
participle	m	μᾱνύσᾱς			μᾱνυσᾰ́μενος
	f	μᾱνύσᾱσᾰ			μᾱνυσᾰμένᾱ
	n	μᾱνῦσᾰν			μᾱνυσᾰ́μενον
Notes:	Dialects other than Attic are not well attested. Some forms are based on conjecture. Use with caution. For more details, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.

Derived terms

μᾱνῡσις (mānūsis)
μᾱνῡτάς (mānūtás)
μᾱνῡτικός (mānūtikós)

References

“μανύω”, in Liddell & Scott (1940), A Greek–English Lexicon, Oxford: Clarendon Press
“μανύω”, in Slater, William J. (1969), Lexicon to Pindar, Berlin: Walter de Gruyter
μανύω, in ΛΟΓΕΙΟΝ [Logeion] Dictionaries for Ancient Greek and Latin (in English, French, Spanish, German, Dutch and Chinese), University of Chicago, since 2011