λογοτέχνης

Ancient Greek

From λόγος (lógos) +‎ τέχνη (tékhnē).

λογοτέχνης • (logotékhnēs) m (genitive λογοτέχνου); first declension

First declension of ὁ λογοτέχνης; τοῦ λογοτέχνου (Attic)

Case / #	Singular	Dual	Plural
Nominative	ὁ λογοτέχνης ho logotékhnēs	τὼ λογοτέχνᾱ tṑ logotékhnā	οἱ λογοτέχναι hoi logotékhnai
Genitive	τοῦ λογοτέχνου toû logotékhnou	τοῖν λογοτέχναιν toîn logotékhnain	τῶν λογοτεχνῶν tôn logotekhnôn
Dative	τῷ λογοτέχνῃ tōî logotékhnēi	τοῖν λογοτέχναιν toîn logotékhnain	τοῖς λογοτέχναις toîs logotékhnais
Accusative	τὸν λογοτέχνην tòn logotékhnēn	τὼ λογοτέχνᾱ tṑ logotékhnā	τοὺς λογοτέχνᾱς toùs logotékhnās
Vocative	λογοτέχνη logotékhnē	λογοτέχνᾱ logotékhnā	λογοτέχναι logotékhnai
Notes:	This table gives Attic inflectional endings. For declension in other dialects, see Appendix:Ancient Greek dialectal declension.

From Byzantine Greek λογοτέχνης (logotékhnēs), from Ancient Greek λογοτέχνης (logotékhnēs, “author of speeches”).

λογοτέχνης • (logotéchnis) m or f (plural λογοτέχνες, feminine λογοτέχνιδα)