κροτέω

Ancient Greek

Alternative forms

  • κορτέω (kortéō) — poetic

Etymology

By surface analysis, κρότος (krótos) +‎ -έω (-éō). Probably from Proto-Hellenic *krotéō, from Proto-Indo-European *krotéyeti,[1] a causative verb from the root *kret- (“to rattle”).[2] The same causative may also be attested in Lithuanian kratýti.[3]

Pronunciation

 

Verb

κροτέω • (krotéō)

  1. To strike, to beat.
  2. To clap with the hands, to make a clattering noise.
  3. To applaud.

Conjugation

   Present: κροτέω, κροτέομαι (Uncontracted)
number singular dual plural
first second third second third first second third
active indicative κροτέω κροτέεις κροτέει κροτέετον κροτέετον κροτέομεν κροτέετε κροτέουσῐ(ν)
subjunctive κροτέω κροτέῃς κροτέῃ κροτέητον κροτέητον κροτέωμεν κροτέητε κροτέωσῐ(ν)
optative κροτέοιμῐ κροτέοις κροτέοι κροτέοιτον κροτεοίτην κροτέοιμεν κροτέοιτε κροτέοιεν
imperative   κρότεε κροτεέτω κροτέετον κροτεέτων   κροτέετε κροτεόντων
middle/passive indicative κροτέομαι κροτέῃ,
κροτέει 		κροτέεται κροτέεσθον κροτέεσθον κροτεόμεθᾰ κροτέεσθε κροτέονται
subjunctive κροτέωμαι κροτέῃ κροτέηται κροτέησθον κροτέησθον κροτεώμεθᾰ κροτέησθε κροτέωνται
optative κροτεοίμην κροτέοιο κροτέοιτο κροτέοισθον κροτεοίσθην κροτεοίμεθᾰ κροτέοισθε κροτέοιντο
imperative   κροτέου κροτεέσθω κροτέεσθον κροτεέσθων   κροτέεσθε κροτεέσθων
active middle/passive
infinitive κροτέειν κροτέεσθαι
participle m κροτέων κροτεόμενος
f κροτέουσᾰ κροτεομένη
n κροτέον κροτεόμενον
Notes:
This table gives Attic inflectional endings. For conjugation in dialects other than Attic, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.
   Present: κροτῶ, κροτοῦμαι (Contracted)
number singular dual plural
first second third second third first second third
active indicative κροτῶ κροτεῖς κροτεῖ κροτεῖτον κροτεῖτον κροτοῦμεν κροτεῖτε κροτοῦσῐ(ν)
subjunctive κροτῶ κροτῇς κροτῇ κροτῆτον κροτῆτον κροτῶμεν κροτῆτε κροτῶσῐ(ν)
optative κροτοίην,
κροτοῖμῐ 		κροτοίης,
κροτοῖς 		κροτοίη,
κροτοῖ 		κροτοῖτον,
κροτοίητον 		κροτοίτην,
κροτοιήτην 		κροτοῖμεν,
κροτοίημεν 		κροτοῖτε,
κροτοίητε 		κροτοῖεν,
κροτοίησᾰν
imperative   κρότει κροτείτω κροτεῖτον κροτείτων   κροτεῖτε κροτούντων
middle/passive indicative κροτοῦμαι κροτεῖ,
κροτῇ 		κροτεῖται κροτεῖσθον κροτεῖσθον κροτούμεθᾰ κροτεῖσθε κροτοῦνται
subjunctive κροτῶμαι κροτῇ κροτῆται κροτῆσθον κροτῆσθον κροτώμεθᾰ κροτῆσθε κροτῶνται
optative κροτοίμην κροτοῖο κροτοῖτο κροτοῖσθον κροτοίσθην κροτοίμεθᾰ κροτοῖσθε κροτοῖντο
imperative   κροτοῦ κροτείσθω κροτεῖσθον κροτείσθων   κροτεῖσθε κροτείσθων
active middle/passive
infinitive κροτεῖν κροτεῖσθαι
participle m κροτῶν κροτούμενος
f κροτοῦσᾰ κροτουμένη
n κροτοῦν κροτούμενον
Notes:
This table gives Attic inflectional endings. For conjugation in dialects other than Attic, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.
   Imperfect: ἐκρότεον, ἐκροτεόμην (Uncontracted)
number singular dual plural
first second third second third first second third
active indicative ἐκρότεον ἐκρότεες ἐκρότεε(ν) ἐκροτέετον ἐκροτεέτην ἐκροτέομεν ἐκροτέετε ἐκρότεον
middle/passive indicative ἐκροτεόμην ἐκροτέου ἐκροτέετο ἐκροτέεσθον ἐκροτεέσθην ἐκροτεόμεθᾰ ἐκροτέεσθε ἐκροτέοντο
Notes:
This table gives Attic inflectional endings. For conjugation in dialects other than Attic, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.
   Imperfect: ἐκρότουν, ἐκροτούμην (Contracted)
number singular dual plural
first second third second third first second third
active indicative ἐκρότουν ἐκρότεις ἐκρότει ἐκροτεῖτον ἐκροτείτην ἐκροτοῦμεν ἐκροτεῖτε ἐκρότουν
middle/passive indicative ἐκροτούμην ἐκροτοῦ ἐκροτεῖτο ἐκροτεῖσθον ἐκροτείσθην ἐκροτούμεθᾰ ἐκροτεῖσθε ἐκροτοῦντο
Notes:
This table gives Attic inflectional endings. For conjugation in dialects other than Attic, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.
   Future: κροτήσω, κροτήσομαι, κροτηθήσομαι
number singular dual plural
first second third second third first second third
active indicative κροτήσω κροτήσεις κροτήσει κροτήσετον κροτήσετον κροτήσομεν κροτήσετε κροτήσουσῐ(ν)
optative κροτήσοιμῐ κροτήσοις κροτήσοι κροτήσοιτον κροτησοίτην κροτήσοιμεν κροτήσοιτε κροτήσοιεν
middle indicative κροτήσομαι κροτήσῃ,
κροτήσει 		κροτήσεται κροτήσεσθον κροτήσεσθον κροτησόμεθᾰ κροτήσεσθε κροτήσονται
optative κροτησοίμην κροτήσοιο κροτήσοιτο κροτήσοισθον κροτησοίσθην κροτησοίμεθᾰ κροτήσοισθε κροτήσοιντο
passive indicative κροτηθήσομαι κροτηθήσῃ,
κροτηθήσει 		κροτηθήσεται κροτηθήσεσθον κροτηθήσεσθον κροτηθησόμεθᾰ κροτηθήσεσθε κροτηθήσονται
optative κροτηθησοίμην κροτηθήσοιο κροτηθήσοιτο κροτηθήσοισθον κροτηθησοίσθην κροτηθησοίμεθᾰ κροτηθήσοισθε κροτηθήσοιντο
active middle passive
infinitive κροτήσειν κροτήσεσθαι κροτηθήσεσθαι
participle m κροτήσων κροτησόμενος κροτηθησόμενος
f κροτήσουσᾰ κροτησομένη κροτηθησομένη
n κροτῆσον κροτησόμενον κροτηθησόμενον
Notes:
This table gives Attic inflectional endings. For conjugation in dialects other than Attic, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.
   Aorist: ἐκρότησᾰ, ἐκροτησᾰ́μην, ἐκροτήθην
number singular dual plural
first second third second third first second third
active indicative ἐκρότησᾰ ἐκρότησᾰς ἐκρότησε(ν) ἐκροτήσᾰτον ἐκροτησᾰ́την ἐκροτήσᾰμεν ἐκροτήσᾰτε ἐκρότησᾰν
subjunctive κροτήσω κροτήσῃς κροτήσῃ κροτήσητον κροτήσητον κροτήσωμεν κροτήσητε κροτήσωσῐ(ν)
optative κροτήσαιμῐ κροτήσειᾰς,
κροτήσαις 		κροτήσειε(ν),
κροτήσαι 		κροτήσαιτον κροτησαίτην κροτήσαιμεν κροτήσαιτε κροτήσειᾰν,
κροτήσαιεν
imperative   κρότησον κροτησᾰ́τω κροτήσᾰτον κροτησᾰ́των   κροτήσᾰτε κροτησᾰ́ντων
middle indicative ἐκροτησᾰ́μην ἐκροτήσω ἐκροτήσᾰτο ἐκροτήσᾰσθον ἐκροτησᾰ́σθην ἐκροτησᾰ́μεθᾰ ἐκροτήσᾰσθε ἐκροτήσᾰντο
subjunctive κροτήσωμαι κροτήσῃ κροτήσηται κροτήσησθον κροτήσησθον κροτησώμεθᾰ κροτήσησθε κροτήσωνται
optative κροτησαίμην κροτήσαιο κροτήσαιτο κροτήσαισθον κροτησαίσθην κροτησαίμεθᾰ κροτήσαισθε κροτήσαιντο
imperative   κρότησαι κροτησᾰ́σθω κροτήσᾰσθον κροτησᾰ́σθων   κροτήσᾰσθε κροτησᾰ́σθων
passive indicative ἐκροτήθην ἐκροτήθης ἐκροτήθη ἐκροτήθητον ἐκροτηθήτην ἐκροτήθημεν ἐκροτήθητε ἐκροτήθησᾰν
subjunctive κροτηθῶ κροτηθῇς κροτηθῇ κροτηθῆτον κροτηθῆτον κροτηθῶμεν κροτηθῆτε κροτηθῶσῐ(ν)
optative κροτηθείην κροτηθείης κροτηθείη κροτηθεῖτον,
κροτηθείητον 		κροτηθείτην,
κροτηθειήτην 		κροτηθεῖμεν,
κροτηθείημεν 		κροτηθεῖτε,
κροτηθείητε 		κροτηθεῖεν,
κροτηθείησᾰν
imperative   κροτήθητῐ κροτηθήτω κροτήθητον κροτηθήτων   κροτήθητε κροτηθέντων
active middle passive
infinitive κροτῆσαι κροτήσᾰσθαι κροτηθῆναι
participle m κροτήσᾱς κροτησᾰ́μενος κροτηθείς
f κροτήσᾱσᾰ κροτησᾰμένη κροτηθεῖσᾰ
n κροτῆσᾰν κροτησᾰ́μενον κροτηθέν
Notes:
This table gives Attic inflectional endings. For conjugation in dialects other than Attic, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.
   Perfect: κεκρότηκᾰ, κεκρότημαι
number singular dual plural
first second third second third first second third
active indicative κεκρότηκᾰ κεκρότηκᾰς κεκρότηκε(ν) κεκροτήκᾰτον κεκροτήκᾰτον κεκροτήκᾰμεν κεκροτήκᾰτε κεκροτήκᾱσῐ(ν)
subjunctive κεκροτήκω κεκροτήκῃς κεκροτήκῃ κεκροτήκητον κεκροτήκητον κεκροτήκωμεν κεκροτήκητε κεκροτήκωσῐ(ν)
optative κεκροτήκοιμῐ,
κεκροτηκοίην 		κεκροτήκοις,
κεκροτηκοίης 		κεκροτήκοι,
κεκροτηκοίη 		κεκροτήκοιτον κεκροτηκοίτην κεκροτήκοιμεν κεκροτήκοιτε κεκροτήκοιεν
imperative   κεκρότηκε κεκροτηκέτω κεκροτήκετον κεκροτηκέτων   κεκροτήκετε κεκροτηκόντων
middle/passive indicative κεκρότημαι κεκρότησαι κεκρότηται κεκρότησθον κεκρότησθον κεκροτήμεθᾰ κεκρότησθε κεκρότηνται
subjunctive κεκροτημένος ὦ κεκροτημένος ᾖς κεκροτημένος ᾖ κεκροτημένω ἦτον κεκροτημένω ἦτον κεκροτημένοι ὦμεν κεκροτημένοι ἦτε κεκροτημένοι ὦσῐ(ν)
optative κεκροτημένος εἴην κεκροτημένος εἴης κεκροτημένος εἴη κεκροτημένω εἴητον,
εἶτον 		κεκροτημένω εἰήτην,
εἴτην 		κεκροτημένοι εἴημεν,
εἶμεν 		κεκροτημένοι εἴητε,
εἶτε 		κεκροτημένοι εἴησᾰν,
εἶεν
imperative   κεκρότησο κεκροτήσθω κεκρότησθον κεκροτήσθων   κεκρότησθε κεκροτήσθων
active middle/passive
infinitive κεκροτηκέναι κεκροτῆσθαι
participle m κεκροτηκώς κεκροτημένος
f κεκροτηκυῖᾰ κεκροτημένη
n κεκροτηκός κεκροτημένον
Notes:
This table gives Attic inflectional endings. For conjugation in dialects other than Attic, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.
   Pluperfect: ἐκεκροτήκειν, ἐκεκροτήμην
number singular dual plural
first second third second third first second third
active indicative ἐκεκροτήκειν,
ἐκεκροτήκη 		ἐκεκροτήκεις,
ἐκεκροτήκης 		ἐκεκροτήκει(ν) ἐκεκροτήκετον ἐκεκροτηκέτην ἐκεκροτήκεμεν ἐκεκροτήκετε ἐκεκροτήκεσᾰν
middle/passive indicative ἐκεκροτήμην ἐκεκρότησο ἐκεκρότητο ἐκεκρότησθον ἐκεκροτήσθην ἐκεκροτήμεθᾰ ἐκεκρότησθε ἐκεκρότηντο
Notes:
This table gives Attic inflectional endings. For conjugation in dialects other than Attic, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.

Derived terms

  • ἀνακροτέω (anakrotéō)
  • κρότημα (krótēma)

References

  1. ^ Beekes, Robert S. P. (2010), “κρότος”, in Etymological Dictionary of Greek (Leiden Indo-European Etymological Dictionary Series; 10), with the assistance of Lucien van Beek, Leiden, Boston: Brill, →ISBN, page 784: “DER > line 1 > κροτέω”
  2. ^ Rix, Helmut, editor (2001), “*kret-”, in Lexikon der indogermanischen Verben [Lexicon of Indo-European Verbs] (in German), 2nd edition, Wiesbaden: Dr. Ludwig Reichert Verlag, →ISBN, page 370
  3. ^ Kroonen, Guus (2013), “hratt/dōn-”, in Etymological Dictionary of Proto-Germanic (Leiden Indo-European Etymological Dictionary Series; 11)‎[1], Leiden, Boston: Brill, →ISBN, page 243

Further reading

This article is issued from Wiktionary. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.