κρατεύω

Ancient Greek

Etymology

From κράτος (krátos) +‎ -εύω (-eúō).

Pronunciation

 

Verb

κρᾰτεύω • (krăteúō)

  1. synonym of κρατέω (kratéō)

Conjugation

   Present: κρᾰτεύω, κρᾰτεύομαι
number singular dual plural
first second third second third first second third
active indicative κρᾰτεύω κρᾰτεύεις κρᾰτεύει κρᾰτεύετον κρᾰτεύετον κρᾰτεύομεν κρᾰτεύετε κρᾰτεύουσῐ(ν)
subjunctive κρᾰτεύω κρᾰτεύῃς κρᾰτεύῃ κρᾰτεύητον κρᾰτεύητον κρᾰτεύωμεν κρᾰτεύητε κρᾰτεύωσῐ(ν)
optative κρᾰτεύοιμῐ κρᾰτεύοις κρᾰτεύοι κρᾰτεύοιτον κρᾰτευοίτην κρᾰτεύοιμεν κρᾰτεύοιτε κρᾰτεύοιεν
imperative   κρᾰ́τευε κρᾰτευέτω κρᾰτεύετον κρᾰτευέτων   κρᾰτεύετε κρᾰτευόντων
middle/passive indicative κρᾰτεύομαι κρᾰτεύῃ,
κρᾰτεύει 		κρᾰτεύεται κρᾰτεύεσθον κρᾰτεύεσθον κρᾰτευόμεθᾰ κρᾰτεύεσθε κρᾰτεύονται
subjunctive κρᾰτεύωμαι κρᾰτεύῃ κρᾰτεύηται κρᾰτεύησθον κρᾰτεύησθον κρᾰτευώμεθᾰ κρᾰτεύησθε κρᾰτεύωνται
optative κρᾰτευοίμην κρᾰτεύοιο κρᾰτεύοιτο κρᾰτεύοισθον κρᾰτευοίσθην κρᾰτευοίμεθᾰ κρᾰτεύοισθε κρᾰτεύοιντο
imperative   κρᾰτεύου κρᾰτευέσθω κρᾰτεύεσθον κρᾰτευέσθων   κρᾰτεύεσθε κρᾰτευέσθων
active middle/passive
infinitive κρᾰτεύειν κρᾰτεύεσθαι
participle m κρᾰτεύων κρᾰτευόμενος
f κρᾰτεύουσᾰ κρᾰτευομένη
n κρᾰτεῦον κρᾰτευόμενον
Notes:
This table gives Attic inflectional endings. For conjugation in dialects other than Attic, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.
   Imperfect: ἐκράτευον, ἐκρατευόμην
number singular dual plural
first second third second third first second third
active indicative ἐκράτευον ἐκράτευες ἐκράτευε(ν) ἐκρατεύετον ἐκρατευέτην ἐκρατεύομεν ἐκρατεύετε ἐκράτευον
middle/passive indicative ἐκρατευόμην ἐκρατεύου ἐκρατεύετο ἐκρατεύεσθον ἐκρατευέσθην ἐκρατευόμεθᾰ ἐκρατεύεσθε ἐκρατεύοντο
Notes:
This table gives Attic inflectional endings. For conjugation in dialects other than Attic, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.
   Future: κρατεύσω, κρατεύσομαι, κρατευθήσομαι
number singular dual plural
first second third second third first second third
active indicative κρατεύσω κρατεύσεις κρατεύσει κρατεύσετον κρατεύσετον κρατεύσομεν κρατεύσετε κρατεύσουσῐ(ν)
optative κρατεύσοιμῐ κρατεύσοις κρατεύσοι κρατεύσοιτον κρατευσοίτην κρατεύσοιμεν κρατεύσοιτε κρατεύσοιεν
middle indicative κρατεύσομαι κρατεύσῃ,
κρατεύσει 		κρατεύσεται κρατεύσεσθον κρατεύσεσθον κρατευσόμεθᾰ κρατεύσεσθε κρατεύσονται
optative κρατευσοίμην κρατεύσοιο κρατεύσοιτο κρατεύσοισθον κρατευσοίσθην κρατευσοίμεθᾰ κρατεύσοισθε κρατεύσοιντο
passive indicative κρατευθήσομαι κρατευθήσῃ,
κρατευθήσει 		κρατευθήσεται κρατευθήσεσθον κρατευθήσεσθον κρατευθησόμεθᾰ κρατευθήσεσθε κρατευθήσονται
optative κρατευθησοίμην κρατευθήσοιο κρατευθήσοιτο κρατευθήσοισθον κρατευθησοίσθην κρατευθησοίμεθᾰ κρατευθήσοισθε κρατευθήσοιντο
active middle passive
infinitive κρατεύσειν κρατεύσεσθαι κρατευθήσεσθαι
participle m κρατεύσων κρατευσόμενος κρατευθησόμενος
f κρατεύσουσᾰ κρατευσομένη κρατευθησομένη
n κρατεῦσον κρατευσόμενον κρατευθησόμενον
Notes:
This table gives Attic inflectional endings. For conjugation in dialects other than Attic, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.
   Aorist: ἐκράτευσᾰ, ἐκρατευσᾰ́μην, ἐκρατεύθην
number singular dual plural
first second third second third first second third
active indicative ἐκράτευσᾰ ἐκράτευσᾰς ἐκράτευσε(ν) ἐκρατεύσᾰτον ἐκρατευσᾰ́την ἐκρατεύσᾰμεν ἐκρατεύσᾰτε ἐκράτευσᾰν
subjunctive κρατεύσω κρατεύσῃς κρατεύσῃ κρατεύσητον κρατεύσητον κρατεύσωμεν κρατεύσητε κρατεύσωσῐ(ν)
optative κρατεύσαιμῐ κρατεύσειᾰς,
κρατεύσαις 		κρατεύσειε(ν),
κρατεύσαι 		κρατεύσαιτον κρατευσαίτην κρατεύσαιμεν κρατεύσαιτε κρατεύσειᾰν,
κρατεύσαιεν
imperative   κράτευσον κρατευσᾰ́τω κρατεύσᾰτον κρατευσᾰ́των   κρατεύσᾰτε κρατευσᾰ́ντων
middle indicative ἐκρατευσᾰ́μην ἐκρατεύσω ἐκρατεύσᾰτο ἐκρατεύσᾰσθον ἐκρατευσᾰ́σθην ἐκρατευσᾰ́μεθᾰ ἐκρατεύσᾰσθε ἐκρατεύσᾰντο
subjunctive κρατεύσωμαι κρατεύσῃ κρατεύσηται κρατεύσησθον κρατεύσησθον κρατευσώμεθᾰ κρατεύσησθε κρατεύσωνται
optative κρατευσαίμην κρατεύσαιο κρατεύσαιτο κρατεύσαισθον κρατευσαίσθην κρατευσαίμεθᾰ κρατεύσαισθε κρατεύσαιντο
imperative   κράτευσαι κρατευσᾰ́σθω κρατεύσᾰσθον κρατευσᾰ́σθων   κρατεύσᾰσθε κρατευσᾰ́σθων
passive indicative ἐκρατεύθην ἐκρατεύθης ἐκρατεύθη ἐκρατεύθητον ἐκρατευθήτην ἐκρατεύθημεν ἐκρατεύθητε ἐκρατεύθησᾰν
subjunctive κρατευθῶ κρατευθῇς κρατευθῇ κρατευθῆτον κρατευθῆτον κρατευθῶμεν κρατευθῆτε κρατευθῶσῐ(ν)
optative κρατευθείην κρατευθείης κρατευθείη κρατευθεῖτον,
κρατευθείητον 		κρατευθείτην,
κρατευθειήτην 		κρατευθεῖμεν,
κρατευθείημεν 		κρατευθεῖτε,
κρατευθείητε 		κρατευθεῖεν,
κρατευθείησᾰν
imperative   κρατεύθητῐ κρατευθήτω κρατεύθητον κρατευθήτων   κρατεύθητε κρατευθέντων
active middle passive
infinitive κρατεῦσαι κρατεύσᾰσθαι κρατευθῆναι
participle m κρατεύσᾱς κρατευσᾰ́μενος κρατευθείς
f κρατεύσᾱσᾰ κρατευσᾰμένη κρατευθεῖσᾰ
n κρατεῦσᾰν κρατευσᾰ́μενον κρατευθέν
Notes:
This table gives Attic inflectional endings. For conjugation in dialects other than Attic, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.
   Perfect: κεκράτευκᾰ, κεκράτευμαι
number singular dual plural
first second third second third first second third
active indicative κεκράτευκᾰ κεκράτευκᾰς κεκράτευκε(ν) κεκρατεύκᾰτον κεκρατεύκᾰτον κεκρατεύκᾰμεν κεκρατεύκᾰτε κεκρατεύκᾱσῐ(ν)
subjunctive κεκρατεύκω κεκρατεύκῃς κεκρατεύκῃ κεκρατεύκητον κεκρατεύκητον κεκρατεύκωμεν κεκρατεύκητε κεκρατεύκωσῐ(ν)
optative κεκρατεύκοιμῐ,
κεκρατευκοίην 		κεκρατεύκοις,
κεκρατευκοίης 		κεκρατεύκοι,
κεκρατευκοίη 		κεκρατεύκοιτον κεκρατευκοίτην κεκρατεύκοιμεν κεκρατεύκοιτε κεκρατεύκοιεν
imperative   κεκράτευκε κεκρατευκέτω κεκρατεύκετον κεκρατευκέτων   κεκρατεύκετε κεκρατευκόντων
middle/passive indicative κεκράτευμαι κεκράτευσαι κεκράτευται κεκράτευσθον κεκράτευσθον κεκρατεύμεθᾰ κεκράτευσθε κεκράτευνται
subjunctive κεκρατευμένος ὦ κεκρατευμένος ᾖς κεκρατευμένος ᾖ κεκρατευμένω ἦτον κεκρατευμένω ἦτον κεκρατευμένοι ὦμεν κεκρατευμένοι ἦτε κεκρατευμένοι ὦσῐ(ν)
optative κεκρατευμένος εἴην κεκρατευμένος εἴης κεκρατευμένος εἴη κεκρατευμένω εἴητον,
εἶτον 		κεκρατευμένω εἰήτην,
εἴτην 		κεκρατευμένοι εἴημεν,
εἶμεν 		κεκρατευμένοι εἴητε,
εἶτε 		κεκρατευμένοι εἴησᾰν,
εἶεν
imperative   κεκράτευσο κεκρατεύσθω κεκράτευσθον κεκρατεύσθων   κεκράτευσθε κεκρατεύσθων
active middle/passive
infinitive κεκρατευκέναι κεκρατεῦσθαι
participle m κεκρατευκώς κεκρατευμένος
f κεκρατευκυῖᾰ κεκρατευμένη
n κεκρατευκός κεκρατευμένον
Notes:
This table gives Attic inflectional endings. For conjugation in dialects other than Attic, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.
   Pluperfect: ἐκεκρατεύκειν, ἐκεκρατεύμην
number singular dual plural
first second third second third first second third
active indicative ἐκεκρατεύκειν,
ἐκεκρατεύκη 		ἐκεκρατεύκεις,
ἐκεκρατεύκης 		ἐκεκρατεύκει(ν) ἐκεκρατεύκετον ἐκεκρατευκέτην ἐκεκρατεύκεμεν ἐκεκρατεύκετε ἐκεκρατεύκεσᾰν
middle/passive indicative ἐκεκρατεύμην ἐκεκράτευσο ἐκεκράτευτο ἐκεκράτευσθον ἐκεκρατεύσθην ἐκεκρατεύμεθᾰ ἐκεκράτευσθε ἐκεκράτευντο
Notes:
This table gives Attic inflectional endings. For conjugation in dialects other than Attic, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.

References

This article is issued from Wiktionary. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.