κραιαίνω

Ancient Greek

Pronunciation

 

Verb

κραιαίνω • (kraiaínō)

  1. Epic form of κραίνω (kraínō)

Conjugation

   Present: κραιαίνω, κραιαίνομαι (Epic)
number singular dual plural
first second third second third first second third
active indicative κραιαίνω κραιαίνεις κραιαίνει κραιαίνετον κραιαίνετον κραιαίνομεν κραιαίνετε κραιαίνουσῐ(ν)
subjunctive κραιαίνω,
κραιαίνωμῐ 		κραιαίνῃς,
κραιαίνῃσθᾰ 		κραιαίνῃ,
κραιαίνῃσῐ(ν) 		κραιαίνητον κραιαίνητον κραιαίνωμεν κραιαίνητε κραιαίνωσῐ(ν)
optative κραιαίνοιμῐ κραιαίνοις,
κραιαίνοισθᾰ 		κραιαίνοι κραιαίνοιτον κραιαινοίτην κραιαίνοιμεν κραιαίνοιτε κραιαίνοιεν
imperative   κραίαινε κραιαινέτω κραιαίνετον κραιαινέτων   κραιαίνετε κραιαινόντων
middle/passive indicative κραιαίνομαι κραιαίνεαι,
κραιαίνῃ 		κραιαίνεται κραιαίνεσθον κραιαίνεσθον κραιαινόμε(σ)θᾰ κραιαίνεσθε κραιαίνονται
subjunctive κραιαίνωμαι κραιαίνηαι,
κραιαίνῃ 		κραιαίνηται κραιαίνησθον κραιαίνησθον κραιαινώμε(σ)θᾰ κραιαίνησθε κραιαίνωνται
optative κραιαινοίμην κραιαίνοιο κραιαίνοιτο κραιαίνοισθον κραιαινοίσθην κραιαινοίμε(σ)θᾰ κραιαίνοισθε κραιαινοίᾰτο
imperative   κραιαίνεο,
κραιαίνευ 		κραιαινέσθω κραιαίνεσθον κραιαινέσθων   κραιαίνεσθε κραιαινέσθων
active middle/passive
infinitive κραιαίνειν,
κραιαινέμεν(αι),
κραιαινμέναι 		κραιαίνεσθαι
participle m κραιαίνων κραιαινόμενος
f κραιαίνουσᾰ κραιαινομένη
n κραιαῖνον κραιαινόμενον
Notes:
Dialects other than Attic are not well attested. Some forms are based on conjecture. Use with caution. For more details, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.
   Imperfect: ἐκραίαινον, ἐκραιαινόμην (Epic)
number singular dual plural
first second third second third first second third
active indicative ἐκραίαινον ἐκραίαινες ἐκραίαινε(ν) ἐκραιαίνετον ἐκραιαινέτην ἐκραιαίνομεν ἐκραιαίνετε ἐκραίαινον
middle/passive indicative ἐκραιαινόμην ἐκραιαίνεο,
ἐκραιαίνευ 		ἐκραιαίνετο ἐκραιαίνεσθον ἐκραιαινέσθην ἐκραιαινόμε(σ)θᾰ ἐκραιαίνεσθε ἐκραιαίνοντο
Notes:
Dialects other than Attic are not well attested. Some forms are based on conjecture. Use with caution. For more details, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.
   Aorist: ἐκρήηνᾰ, ἐκρηηνᾰ́μην, ἐκρᾱάνθην (Epic)
number singular dual plural
first second third second third first second third
active indicative ἐκρήηνᾰ ἐκρήηνᾰς ἐκρήηνε(ν) ἐκρηήνᾰτον ἐκρηηνᾰ́την ἐκρηήνᾰμεν ἐκρηήνᾰτε ἐκρήηνᾰν
subjunctive κρηήνω,
κρηήνωμῐ 		κρηήνῃς,
κρηήνῃσθᾰ 		κρηήνῃ,
κρηήνῃσῐ(ν) 		κρηήνητον,
κρηήνετον 		κρηήνητον,
κρηήνετον 		κρηήνωμεν,
κρηήνομεν 		κρηήνητε,
κρηήνετε 		κρηήνωσῐ(ν)
optative κρηήναιμῐ κρηήναις,
κρηήναισθᾰ,
κρηήνειᾰς 		κρηήνειε(ν),
κρηήναι 		κρηηνεῖτον κρηηνείτην κρηηνεῖμεν κρηηνεῖτε κρηηνεῖεν
imperative   κρήηνον κρηηνᾰ́τω κρηήνᾰτον κρηηνᾰ́των   κρηήνᾰτε κρηηνᾰ́ντων
middle indicative ἐκρηηνᾰ́μην ἐκρηήνᾰο ἐκρηήνᾰτο ἐκρηήνᾰσθον ἐκρηηνᾰ́σθην ἐκρηηνᾰ́με(σ)θᾰ ἐκρηήνᾰσθε ἐκρηήνᾰντο
subjunctive κρηήνωμαι,
κρηήνομαι 		κρηήνῃ,
κρηήνεαι 		κρηήνηται,
κρηήνεται 		κρηήνησθον κρηήνησθον κρηηνώμε(σ)θᾰ,
κρηηνόμε(σ)θᾰ 		κρηήνησθε κρηήνωνται
optative κρηηναίμην κρηήναιο κρηήναιτο κρηήναισθον κρηηναίσθην κρηηναίμε(σ)θᾰ κρηήναισθε κρηηναίᾰτο
imperative   κρήηναι κρηηνᾰ́σθω κρηήνᾰσθον κρηηνᾰ́σθων   κρηήνᾰσθε κρηηνᾰ́σθων
passive indicative ἐκρᾱάνθην ἐκρᾱάνθης ἐκρᾱάνθη ἐκρᾱάνθητον ἐκρᾱανθήτην ἐκρᾱάνθημεν ἐκρᾱάνθητε ἐκρᾱάνθησᾰν,
ἐκρᾱ́ανθεν
subjunctive κρᾱανθῶ κρᾱανθῇς κρᾱανθῇ κρᾱανθῆτον κρᾱανθῆτον κρᾱανθῶμεν κρᾱανθῆτε κρᾱανθῶσῐ(ν)
optative κρᾱανθείην κρᾱανθείης κρᾱανθείη κρᾱανθεῖτον,
κρᾱανθείητον 		κρᾱανθείτην,
κρᾱανθειήτην 		κρᾱανθεῖμεν,
κρᾱανθείημεν 		κρᾱανθεῖτε,
κρᾱανθείητε 		κρᾱανθεῖεν,
κρᾱανθείησᾰν
imperative   κρᾱάνθητῐ κρᾱανθήτω κρᾱάνθητον κρᾱανθήτων   κρᾱάνθητε κρᾱανθέντων
active middle passive
infinitive κρηῆναι,
κρηηνᾰ́μεν,
κρηηνᾰμέναι 		κρηήνᾰσθαι κρᾱανθῆναι,
κρᾱανθήμεναι
participle m κρηήνᾱς κρηηνᾰ́μενος κρᾱανθείς
f κρηήνᾱσᾰ κρηηνᾰμένη κρᾱανθεῖσᾰ
n κρηῆνᾰν κρηηνᾰ́μενον κρᾱανθέν
Notes:
Dialects other than Attic are not well attested. Some forms are based on conjecture. Use with caution. For more details, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.
   Aorist: κρήηνᾰ, κρηηνᾰ́μην, κρᾱάνθην (Epic)
number singular dual plural
first second third second third first second third
active indicative κρήηνᾰ κρήηνᾰς κρήηνε(ν) κρηήνᾰτον κρηηνᾰ́την κρηήνᾰμεν κρηήνᾰτε κρήηνᾰν
subjunctive κρηήνω,
κρηήνωμῐ 		κρηήνῃς,
κρηήνῃσθᾰ 		κρηήνῃ,
κρηήνῃσῐ(ν) 		κρηήνητον,
κρηήνετον 		κρηήνητον,
κρηήνετον 		κρηήνωμεν,
κρηήνομεν 		κρηήνητε,
κρηήνετε 		κρηήνωσῐ(ν)
optative κρηήναιμῐ κρηήναις,
κρηήναισθᾰ,
κρηήνειᾰς 		κρηήνειε(ν),
κρηήναι 		κρηηνεῖτον κρηηνείτην κρηηνεῖμεν κρηηνεῖτε κρηηνεῖεν
imperative   κρήηνον κρηηνᾰ́τω κρηήνᾰτον κρηηνᾰ́των   κρηήνᾰτε κρηηνᾰ́ντων
middle indicative κρηηνᾰ́μην κρηήνᾰο κρηήνᾰτο κρηήνᾰσθον κρηηνᾰ́σθην κρηηνᾰ́με(σ)θᾰ κρηήνᾰσθε κρηήνᾰντο
subjunctive κρηήνωμαι,
κρηήνομαι 		κρηήνῃ,
κρηήνεαι 		κρηήνηται,
κρηήνεται 		κρηήνησθον κρηήνησθον κρηηνώμε(σ)θᾰ,
κρηηνόμε(σ)θᾰ 		κρηήνησθε κρηήνωνται
optative κρηηναίμην κρηήναιο κρηήναιτο κρηήναισθον κρηηναίσθην κρηηναίμε(σ)θᾰ κρηήναισθε κρηηναίᾰτο
imperative   κρήηναι κρηηνᾰ́σθω κρηήνᾰσθον κρηηνᾰ́σθων   κρηήνᾰσθε κρηηνᾰ́σθων
passive indicative κρᾱάνθην κρᾱάνθης κρᾱάνθη κρᾱάνθητον κρᾱανθήτην κρᾱάνθημεν κρᾱάνθητε κρᾱάνθησᾰν,
κρᾱ́ανθεν
subjunctive κρᾱανθῶ κρᾱανθῇς κρᾱανθῇ κρᾱανθῆτον κρᾱανθῆτον κρᾱανθῶμεν κρᾱανθῆτε κρᾱανθῶσῐ(ν)
optative κρᾱανθείην κρᾱανθείης κρᾱανθείη κρᾱανθεῖτον,
κρᾱανθείητον 		κρᾱανθείτην,
κρᾱανθειήτην 		κρᾱανθεῖμεν,
κρᾱανθείημεν 		κρᾱανθεῖτε,
κρᾱανθείητε 		κρᾱανθεῖεν,
κρᾱανθείησᾰν
imperative   κρᾱάνθητῐ κρᾱανθήτω κρᾱάνθητον κρᾱανθήτων   κρᾱάνθητε κρᾱανθέντων
active middle passive
infinitive κρηῆναι,
κρηηνᾰ́μεν,
κρηηνᾰμέναι 		κρηήνᾰσθαι κρᾱανθῆναι,
κρᾱανθήμεναι
participle m κρηήνᾱς κρηηνᾰ́μενος κρᾱανθείς
f κρηήνᾱσᾰ κρηηνᾰμένη κρᾱανθεῖσᾰ
n κρηῆνᾰν κρηηνᾰ́μενον κρᾱανθέν
Notes:
Dialects other than Attic are not well attested. Some forms are based on conjecture. Use with caution. For more details, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.
   Perfect: κεκρᾱ́αμαι (Epic)
number singular dual plural
first second third second third first second third
passive indicative κεκρᾱ́αμαι κεκρᾱ́ασαι κεκρᾱ́αται κεκρᾱ́ασθον κεκρᾱ́ασθον κεκρᾱάμεθᾰ κεκρᾱ́ασθε κεκρᾱ́ανται
subjunctive κεκρᾱαμένος ὦ κεκρᾱαμένος ᾖς κεκρᾱαμένος ᾖ κεκρᾱαμένω ἦτον κεκρᾱαμένω ἦτον κεκρᾱαμένοι ὦμεν κεκρᾱαμένοι ἦτε κεκρᾱαμένοι ὦσῐ(ν)
optative κεκρᾱαμένος εἴην κεκρᾱαμένος εἴης κεκρᾱαμένος εἴη κεκρᾱαμένω εἴητον,
εἶτον 		κεκρᾱαμένω εἰήτην,
εἴτην 		κεκρᾱαμένοι εἴημεν,
εἶμεν 		κεκρᾱαμένοι εἴητε,
εἶτε 		κεκρᾱαμένοι εἴησᾰν,
εἶεν
imperative   κεκρᾱ́ασο κεκρᾱάσθω κεκρᾱ́ασθον κεκρᾱάσθων   κεκρᾱ́ασθε κεκρᾱάσθων
infinitive κεκρᾱᾶσθαι
participle m κεκρᾱαμένος
f κεκρᾱαμένη
n κεκρᾱαμένον
Notes:
Dialects other than Attic are not well attested. Some forms are based on conjecture. Use with caution. For more details, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.
   Pluperfect: κεκρᾱάμην (Epic)
number singular dual plural
first second third second third first second third
passive indicative κεκρᾱάμην κεκρᾱ́ασο κεκρᾱ́ατο κεκρᾱ́ασθον κεκρᾱάσθην κεκρᾱάμεθᾰ κεκρᾱ́ασθε κεκρᾱ́αντο
Notes:
Dialects other than Attic are not well attested. Some forms are based on conjecture. Use with caution. For more details, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.
This article is issued from Wiktionary. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.