κρέκω

Ancient Greek

Etymology

From Proto-Indo-European *kreḱ- (“to strike, beat”). Cognate with Proto-Slavic *kresati (“to strike fire”), Lithuanian krešė́ti (“to clot”), and perhaps Proto-Germanic *hragilą (“garment”).[1]

Pronunciation

 

Verb

κρέκω • (krékō)

  1. to weave
    • c. 415 BCE, Euripides, Electra 541-544:
      οὐκ οἶσθʼ, Ὀρέστης ἡνίκʼ ἐκπίπτει χθονός, νέαν μʼ ἔτʼ οὖσαν; εἰ δὲ κἄκρεκον πέπλους, πῶς ἂν τότʼ ὢν παῖς ταὐτὰ νῦν ἔχοι φάρη, εἰ μὴ ξυναύξοινθʼ οἱ πέπλοι τῷ σώματι
      ouk oîsth’, Oréstēs hēník’ ekpíptei khthonós, néan m’ ét’ oûsan? ei dè kákrekon péplous, pôs àn tót’ ṑn paîs tautà nûn ékhoi phárē, ei mḕ xunaúxointh’ hoi péploi tōî sṓmati
      (please add an English translation of this quotation)
  2. (of an instrument) to play
    • 446 BCE – 386 BCE, Aristophanes, Birds 682-684:
      ἀλλʼ ὦ καλλιβόαν κρέκουσʼ αὐλὸν φθέγμασιν ἠρινοῖς, ἄρχου τῶν ἀναπαίστων
      all’ ô kallibóan krékous’ aulòn phthégmasin ērinoîs, árkhou tôn anapaístōn
      (please add an English translation of this quotation)
    1. (figurative) to create a noise, song

Conjugation

   Present: κρέκω, κρέκομαι
number singular dual plural
first second third second third first second third
active indicative κρέκω κρέκεις κρέκει κρέκετον κρέκετον κρέκομεν κρέκετε κρέκουσῐ(ν)
subjunctive κρέκω κρέκῃς κρέκῃ κρέκητον κρέκητον κρέκωμεν κρέκητε κρέκωσῐ(ν)
optative κρέκοιμῐ κρέκοις κρέκοι κρέκοιτον κρεκοίτην κρέκοιμεν κρέκοιτε κρέκοιεν
imperative   κρέκε κρεκέτω κρέκετον κρεκέτων   κρέκετε κρεκόντων
middle/passive indicative κρέκομαι κρέκῃ,
κρέκει 		κρέκεται κρέκεσθον κρέκεσθον κρεκόμεθᾰ κρέκεσθε κρέκονται
subjunctive κρέκωμαι κρέκῃ κρέκηται κρέκησθον κρέκησθον κρεκώμεθᾰ κρέκησθε κρέκωνται
optative κρεκοίμην κρέκοιο κρέκοιτο κρέκοισθον κρεκοίσθην κρεκοίμεθᾰ κρέκοισθε κρέκοιντο
imperative   κρέκου κρεκέσθω κρέκεσθον κρεκέσθων   κρέκεσθε κρεκέσθων
active middle/passive
infinitive κρέκειν κρέκεσθαι
participle m κρέκων κρεκόμενος
f κρέκουσᾰ κρεκομένη
n κρέκον κρεκόμενον
Notes:
This table gives Attic inflectional endings. For conjugation in dialects other than Attic, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.
   Imperfect: ἔκρεκον, ἐκρεκόμην
number singular dual plural
first second third second third first second third
active indicative ἔκρεκον ἔκρεκες ἔκρεκε(ν) ἐκρέκετον ἐκρεκέτην ἐκρέκομεν ἐκρέκετε ἔκρεκον
middle/passive indicative ἐκρεκόμην ἐκρέκου ἐκρέκετο ἐκρέκεσθον ἐκρεκέσθην ἐκρεκόμεθᾰ ἐκρέκεσθε ἐκρέκοντο
Notes:
This table gives Attic inflectional endings. For conjugation in dialects other than Attic, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.
   Future: κρέξω, κρέξομαι
number singular dual plural
first second third second third first second third
active indicative κρέξω κρέξεις κρέξει κρέξετον κρέξετον κρέξομεν κρέξετε κρέξουσῐ(ν)
optative κρέξοιμῐ κρέξοις κρέξοι κρέξοιτον κρεξοίτην κρέξοιμεν κρέξοιτε κρέξοιεν
middle indicative κρέξομαι κρέξῃ,
κρέξει 		κρέξεται κρέξεσθον κρέξεσθον κρεξόμεθᾰ κρέξεσθε κρέξονται
optative κρεξοίμην κρέξοιο κρέξοιτο κρέξοισθον κρεξοίσθην κρεξοίμεθᾰ κρέξοισθε κρέξοιντο
active middle
infinitive κρέξειν κρέξεσθαι
participle m κρέξων κρεξόμενος
f κρέξουσᾰ κρεξομένη
n κρέξον κρεξόμενον
Notes:
This table gives Attic inflectional endings. For conjugation in dialects other than Attic, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.
   Aorist: ἔκρεξᾰ, ἐκρεξᾰ́μην
number singular dual plural
first second third second third first second third
active indicative ἔκρεξᾰ ἔκρεξᾰς ἔκρεξε(ν) ἐκρέξᾰτον ἐκρεξᾰ́την ἐκρέξᾰμεν ἐκρέξᾰτε ἔκρεξᾰν
subjunctive κρέξω κρέξῃς κρέξῃ κρέξητον κρέξητον κρέξωμεν κρέξητε κρέξωσῐ(ν)
optative κρέξαιμῐ κρέξειᾰς,
κρέξαις 		κρέξειε(ν),
κρέξαι 		κρέξαιτον κρεξαίτην κρέξαιμεν κρέξαιτε κρέξειᾰν,
κρέξαιεν
imperative   κρέξον κρεξᾰ́τω κρέξᾰτον κρεξᾰ́των   κρέξᾰτε κρεξᾰ́ντων
middle indicative ἐκρεξᾰ́μην ἐκρέξω ἐκρέξᾰτο ἐκρέξᾰσθον ἐκρεξᾰ́σθην ἐκρεξᾰ́μεθᾰ ἐκρέξᾰσθε ἐκρέξᾰντο
subjunctive κρέξωμαι κρέξῃ κρέξηται κρέξησθον κρέξησθον κρεξώμεθᾰ κρέξησθε κρέξωνται
optative κρεξαίμην κρέξαιο κρέξαιτο κρέξαισθον κρεξαίσθην κρεξαίμεθᾰ κρέξαισθε κρέξαιντο
imperative   κρέξαι κρεξᾰ́σθω κρέξᾰσθον κρεξᾰ́σθων   κρέξᾰσθε κρεξᾰ́σθων
active middle
infinitive κρέξαι κρέξᾰσθαι
participle m κρέξᾱς κρεξᾰ́μενος
f κρέξᾱσᾰ κρεξᾰμένη
n κρέξᾰν κρεξᾰ́μενον
Notes:
This table gives Attic inflectional endings. For conjugation in dialects other than Attic, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.

Usage notes

The Aeolic infinitive form κρέκην (krékēn) is attested.

Derived terms

References

  1. ^ Beekes, Robert S. P. (2010), “κρέκω”, in Etymological Dictionary of Greek (Leiden Indo-European Etymological Dictionary Series; 10), with the assistance of Lucien van Beek, Leiden, Boston: Brill, →ISBN, page 774

Further reading

This article is issued from Wiktionary. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.