δύστηνος

Ancient Greek

Alternative forms

δύστᾱνος (dústānos) — Doric

Etymology

From δυσ- (dus-) +‎ στῆναι (stênai); latter element related to ἵστημι (hístēmi).

Pronunciation

(5^th BCE Attic) IPA^(key): /dýs.tɛː.nos/
(1^st CE Egyptian) IPA^(key): /ˈdys.te̝.nos/
(4^th CE Koine) IPA^(key): /ˈðys.ti.nos/
(10^th CE Byzantine) IPA^(key): /ˈðys.ti.nos/
(15^th CE Constantinopolitan) IPA^(key): /ˈðis.ti.nos/

Adjective

δύστηνος • (dústēnos) m or f (neuter δύστηνον); second declension

(poetic) unhappy, miserable

Declension

Second declension of δύστηνος; δύστηνον (Epic)

Number	Singular			Dual			Plural
Case/Gender	Masculine	Feminine	Neuter	Masculine	Feminine	Neuter	Masculine	Feminine	Neuter
Nominative	δύστηνος dústēnos		δύστηνον dústēnon	δυστήνω dustḗnō		δυστήνω dustḗnō	δύστηνοι dústēnoi		δύστηνᾰ dústēnă
Genitive	δυστήνοιο δυστήνοο δυστήνου dustḗnoio dustḗnoo dustḗnou		δυστήνοιο δυστήνοο δυστήνου dustḗnoio dustḗnoo dustḗnou	δυστήνοιῐ̈ν dustḗnoiĭ̈n		δυστήνοιῐ̈ν dustḗnoiĭ̈n	δυστήνων dustḗnōn		δυστήνων dustḗnōn
Dative	δυστήνῳ dustḗnōi		δυστήνῳ dustḗnōi	δυστήνοιῐ̈ν dustḗnoiĭ̈n		δυστήνοιῐ̈ν dustḗnoiĭ̈n	δυστήνοισῐ δυστήνοισῐν δυστήνοις dustḗnoisĭ(n) dustḗnois		δυστήνοισῐ δυστήνοισῐν δυστήνοις dustḗnoisĭ(n) dustḗnois
Accusative	δύστηνον dústēnon		δύστηνον dústēnon	δυστήνω dustḗnō		δυστήνω dustḗnō	δυστήνους dustḗnous		δύστηνᾰ dústēnă
Vocative	δύστηνε dústēne		δύστηνον dústēnon	δυστήνω dustḗnō		δυστήνω dustḗnō	δύστηνοι dústēnoi		δύστηνᾰ dústēnă
Derived forms	Adverb			Comparative			Superlative
Derived forms	δυστήνως dustḗnōs			δυστηνότερος dustēnóteros			δυστηνότᾰτος dustēnótătos
Notes:	Dialects other than Attic are not well attested. Some forms may be based on conjecture. Use with caution.