δόντι

Ancient Greek

Pronunciation

(5^th BCE Attic) IPA^(key): /dón.ti/
(1^st CE Egyptian) IPA^(key): /ˈdon.ti/
(4^th CE Koine) IPA^(key): /ˈðon.ti/
(10^th CE Byzantine) IPA^(key): /ˈðon.ti/
(15^th CE Constantinopolitan) IPA^(key): /ˈðon.di/

Verb

δόντῐ • (dóntĭ)

masculine/neuter dative singular of δούς (doús)

Greek

Etymology

From Byzantine Greek δόντιν (dóntin), δόντιον (dóntion), from Ancient Greek *ὀδόντιον (*odóntion), diminutive of ὀδούς, ὀδόντος (odoús, odóntos), from Proto-Indo-European *h₃dónts (“tooth”).

Compare Mariupol Greek дъонд (ðond).

Pronunciation

IPA^(key): /ˈðo̞n.di/
Hyphenation: δόν‧τι

Noun

δόντι • (dónti) n (plural δόντια)

(anatomy) tooth
tusk
clove (of garlic)

Declension

Declension of **δόντι**
	singular	plural
nominative	δόντι (dónti)	δόντια (dóntia)
genitive	δοντιού (dontioú)	δοντιών (dontión)
accusative	δόντι (dónti)	δόντια (dóntia)
vocative	δόντι (dónti)	δόντια (dóntia)

Synonyms

σκελίδα f (skelída, “clove”)

Further reading

δόντι, in Λεξικό της κοινής νεοελληνικής [Dictionary of Standard Modern Greek], Triantafyllidis Foundation, 1998 at the Centre for the Greek language