διωγμίτης
Ancient Greek
Etymology
From διωγμός (diōgmós) + -ίτης (-ítēs)
Pronunciation
- (5th BCE Attic) IPA(key): /di.ɔːŋ.mǐː.tɛːs/
- (1st CE Egyptian) IPA(key): /di.oɡˈmi.te̝s/
- (4th CE Koine) IPA(key): /ði.oɣˈmi.tis/
- (10th CE Byzantine) IPA(key): /ði.oɣˈmi.tis/
- (15th CE Constantinopolitan) IPA(key): /ði.oɣˈmi.tis/
Noun
δῐωγμῑ́της • (dĭōgmī́tēs) m (genitive διωγμῑ́του); first declension
Declension
| Case / # | Singular | Dual | Plural | ||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Nominative | ὁ δῐωγμῑ́της ho dĭōgmī́tēs |
τὼ δῐωγμῑ́τᾱ tṑ dĭōgmī́tā |
οἱ δῐωγμῖται hoi dĭōgmîtai | ||||||||||
| Genitive | τοῦ δῐωγμῑ́του toû dĭōgmī́tou |
τοῖν δῐωγμῑ́ταιν toîn dĭōgmī́tain |
τῶν δῐωγμῑτῶν tôn dĭōgmītôn | ||||||||||
| Dative | τῷ δῐωγμῑ́τῃ tōî dĭōgmī́tēi |
τοῖν δῐωγμῑ́ταιν toîn dĭōgmī́tain |
τοῖς δῐωγμῑ́ταις toîs dĭōgmī́tais | ||||||||||
| Accusative | τὸν δῐωγμῑ́την tòn dĭōgmī́tēn |
τὼ δῐωγμῑ́τᾱ tṑ dĭōgmī́tā |
τοὺς δῐωγμῑ́τᾱς toùs dĭōgmī́tās | ||||||||||
| Vocative | δῐωγμῖτᾰ dĭōgmîtă |
δῐωγμῑ́τᾱ dĭōgmī́tā |
δῐωγμῖται dĭōgmîtai | ||||||||||
| Notes: |
| ||||||||||||
Further reading
- διωγμίτης in the Diccionario Griego–Español en línea (2006–2026)
- Lampe, Geoffrey William Hugo (1961), “διωγμίτης”, in A Patristic Greek Lexicon, Oxford: Clarendon Press, page 376