δεομένω

Ancient Greek

Pronunciation

(5^th BCE Attic) IPA^(key): /de.o.mé.nɔː/
(1^st CE Egyptian) IPA^(key): /de.oˈme.no/
(4^th CE Koine) IPA^(key): /ðe.oˈme.no/
(10^th CE Byzantine) IPA^(key): /ðe.oˈme.no/
(15^th CE Constantinopolitan) IPA^(key): /ðe.oˈme.no/

Participle

δεομένω • (deoménō)

masculine/neuter nominative/accusative/vocative dual of δεόμενος (deómenos)