δεινοτέροιϊν

Ancient Greek

Pronunciation

(5^th BCE Attic) IPA^(key): /deː.no.té.roi̯.in/
(1^st CE Egyptian) IPA^(key): /di.noˈte.ry.in/
(4^th CE Koine) IPA^(key): /ði.noˈte.ry.in/
(10^th CE Byzantine) IPA^(key): /ði.noˈte.ry.in/
(15^th CE Constantinopolitan) IPA^(key): /ði.noˈte.ri.in/

Adjective

δεινοτέροιῐ̈ν • (deinotéroiĭ̈n)

(Epic) masculine/neuter genitive/dative dual of δεινότερος (deinóteros)