Κιρκαῖος

Ancient Greek

Etymology

Etymology tree

Ancient Greek Κίρκη (Kírkē)

Ancient Greek -α- (-a-)

Proto-Indo-European *-yósder.

Ancient Greek -ῐος (-ĭos)

Ancient Greek -αῖος (-aîos)

Ancient Greek Κιρκαῖος

From Κίρκη (Kírkē) + -αῖος (-aîos).

Pronunciation

(5^th BCE Attic) IPA^(key): /kir.kâi̯.os/
(1^st CE Egyptian) IPA^(key): /kirˈkɛ.os/
(4^th CE Koine) IPA^(key): /cirˈcɛ.os/
(10^th CE Byzantine) IPA^(key): /cirˈce.os/
(15^th CE Constantinopolitan) IPA^(key): /cirˈce.os/

Adjective

Κιρκαῖος • (Kirkaîos) m (feminine Κιρκαίᾱ, neuter Κιρκαῖον); first/second declension

Circean

Declension

First and second declension of Κῐρκαῖος; Κῐρκαίᾱ; Κῐρκαῖον (Attic)

Number	Singular			Dual			Plural
Case/Gender	Masculine	Feminine	Neuter	Masculine	Feminine	Neuter	Masculine	Feminine	Neuter
Nominative	Κῐρκαῖος Kĭrkaîos	Κῐρκαίᾱ Kĭrkaíā	Κῐρκαῖον Kĭrkaîon	Κῐρκαίω Kĭrkaíō	Κῐρκαίᾱ Kĭrkaíā	Κῐρκαίω Kĭrkaíō	Κῐρκαῖοι Kĭrkaîoi	Κῐρκαῖαι Kĭrkaîai	Κῐρκαῖᾰ Kĭrkaîă
Genitive	Κῐρκαίου Kĭrkaíou	Κῐρκαίᾱς Kĭrkaíās	Κῐρκαίου Kĭrkaíou	Κῐρκαίοιν Kĭrkaíoin	Κῐρκαίαιν Kĭrkaíain	Κῐρκαίοιν Kĭrkaíoin	Κῐρκαίων Kĭrkaíōn	Κῐρκαίων Kĭrkaíōn	Κῐρκαίων Kĭrkaíōn
Dative	Κῐρκαίῳ Kĭrkaíōi	Κῐρκαίᾳ Kĭrkaíāi	Κῐρκαίῳ Kĭrkaíōi	Κῐρκαίοιν Kĭrkaíoin	Κῐρκαίαιν Kĭrkaíain	Κῐρκαίοιν Kĭrkaíoin	Κῐρκαίοις Kĭrkaíois	Κῐρκαίαις Kĭrkaíais	Κῐρκαίοις Kĭrkaíois
Accusative	Κῐρκαῖον Kĭrkaîon	Κῐρκαίᾱν Kĭrkaíān	Κῐρκαῖον Kĭrkaîon	Κῐρκαίω Kĭrkaíō	Κῐρκαίᾱ Kĭrkaíā	Κῐρκαίω Kĭrkaíō	Κῐρκαίους Kĭrkaíous	Κῐρκαίᾱς Kĭrkaíās	Κῐρκαῖᾰ Kĭrkaîă
Vocative	Κῐρκαῖε Kĭrkaîe	Κῐρκαίᾱ Kĭrkaíā	Κῐρκαῖον Kĭrkaîon	Κῐρκαίω Kĭrkaíō	Κῐρκαίᾱ Kĭrkaíā	Κῐρκαίω Kĭrkaíō	Κῐρκαῖοι Kĭrkaîoi	Κῐρκαῖαι Kĭrkaîai	Κῐρκαῖᾰ Kĭrkaîă
Derived forms	Adverb			Comparative			Superlative
Derived forms	Κῐρκαίως Kĭrkaíōs			Κῐρκαιότερος Kĭrkaióteros			Κῐρκαιότᾰτος Kĭrkaiótătos
Notes:	This table gives Attic inflectional endings. For declension in other dialects, see Appendix:Ancient Greek dialectal declension.

Derived terms

Κιρκαῖον (Kirkaîon)

Descendants

Latin: Circaeus (see there for further descendants)