Διόσκουρος

Ancient Greek

Etymology

Univerbation of Δῐός (Dĭós, Zeus's) +‎ κοῦρος (koûros, boy).

Pronunciation

 

Proper noun

Δῐόσκοῦρος • (Dĭóskoûrosm (genitive Δῐόσκοῦρου); second declension

  1. alternative form of Δῐόσκορος (Dĭóskoros)

Inflection