Þorbjǫrg

Old Norse

Etymology

From Þórr (Thor) +‎ bjǫrg (Salvation).

Pronunciation

  • (9th century West Norse) IPA(key): /ˈθõr.bjɒrɡ/
  • (13th century Icelandic) IPA(key): /ˈθor.bjørɡ/

Proper noun

Þorbjǫrg f

  1. a female given name
    • 13th century, Eiríks saga rauða: 4. Frá Þorbjörgu spákonu:
      Í þann tíma var hallæri mikit á Grænlandi. Höfðu menn fengit lítit fang, þeir er í veiðiferðir höfðu farit, en sumir ekki aftr komnir. Sú kona var þar í byggð, er Þorbjörg hét. Hon var spákona ok var kölluð lítilvölva.
      In those times there was a great famine in Greenland. Those who went fishing caught little, and some didn't come back. There was a woman there in the settlement, that was called Þorbjǫrg. She was a prophetess and was called Little-Volva.

Declension

Declension of Þorbjǫrg (strong ō-stem, indefinite singular only)
feminine singular
indefinite
nominative Þorbjǫrg
accusative Þorbjǫrgu
dative Þorbjǫrgu
genitive Þorbjargar

Descendants

  • Icelandic: Þorbjörg
  • Faroese: Torbjørg
  • Norwegian Bokmål: Thorbjørg, Torbjørg

References