Krokodeilos Kladas

Krokodeilos Kladas (Greek: Κροκόδειλος Κλαδάς; 1425–1490),[1] also known as Korkodeilos, Krokondeilos, or Korkondelos, was a Byzantine military leader from the Peloponnese who fought against the Ottomans on behalf of the Republic of Venice in the late 15th century.[2]

Biography

Krokodeilos Kladas was born in Koroni in 1425.[3] His father was the military chief Theodore Kladas.[2]

In 1460, Ottoman forces under Sultan Mehmed II (r. 1444–1446 and 1451–1481) took the Peloponnese from the Byzantine-aligned Despotate of the Morea. Kladas handed over his castle of Saint George (Agios Giorgios) to the Ottomans; the Ottomans gave him the castle of Vardounia on the Mani peninsula, and the territory of Elos.[4]

By 1465, Krokodeilos Kladas and his brother Epifani were leading bands of warriors called stratioti on behalf of the Republic of Venice, then engaged in a war against the Turks. They secured Vardounia as a Venetian possession; Epifani was appointed governor. Venetian officials favored the Kladas brothers and supplied them with generous gifts. The 1479 peace settlement returned territorial boundaries in Morea to the status quo ante bellum of 1463, which put the Venetian–Kladas landholdings back into Ottoman possession. Kladas moved to Venetian-held Koroni, having been granted a pardon for himself and his followers by Ottoman authorities in the peace treaty.

On 9 October 1480, Kladas led stratioti from Koroni to attack Ottoman holdings in Mani. The Ottomans blamed Venice for Kladas's insurgency. [5] Venice sought to avoid another costly Ottoman war but could not curtail Kladas. Both the Ottomans and the Venetians put a bounty on Kladas. [6] This revolt was joined in December by stratioti from Nafplion led by Theodore Bua and Mexas Bozikis.[7]

In February 1481 , the rebels defeated an Ottoman force between Passavas and Oitylo. Later that month, a larger force under Mohammed Bey drove Kladas to Porto Kagio. Kladas fled on a Neapolitan ship; the revolt withered in his absence and was quelled without further bloodshed. Having joined the Neapolitan army, Kladas traveled to Albania to aid an anti-Ottoman revolt; it is not known when he returned to Mani. The Ottomans captured him in battle near Monemvasia in 1490 and executed him; some reports claim that he was flayed alive.[8]

He and his brothers are strongly praised in Venetian sources.[9] Kladas had been awarded a Venetian knighthood (and a gold robe) just before the 1480 revolt.[10] Members of the family moved to Kefalonia and continued to lead stratioti in Venetian service for at least another hundred years.

A 15th-century Byzantine report names a "Krokodeilos" as one of the rebels against Emperor Manuel II Palaiologos in 1415. The "crocodile" pun made there is a single instance and does not appear in contemporaneous documents relating to Krokodeilos Kladas.[11] A carved inscription reading "Krokontēlos" in a church in Karytaina is probably not related to him; the inscription is dated to the mid-14th century.[12]

Family

The first attestation of the Kladas family in the Morea (the historical Peloponnese) dates to 1296, in an account of the capture of a "Frankish"-held castle for the Byzantines.[13][14] It has been proposed that the family may have emigrated from Epirus, but this isn't based on any evidence.[15][16]

Recent research shows that Kladas was likely a Byzantine family of turcopole (mercenary) origin. The Kladas can be traced back to descendants of Kaykaus II, a Sultan of Rum deposed in 1262, who served as mercenaries (turcopoles) in the troops of Michael VIII and Andronikos II Palaiologos. The family migrated to the Peloponnese in 1263, part of the army of the court official Constantine Palaiologos, in order to face the crusader-controlled Principality of Achaea in the war of 1263–1264.[17]

After the war, the Kladas received lands and were fully integrated in the Byzantine society of the Morean Despotate, through alliances and marriages made with local archontes; the family eventually gained possession of extensive pieces of land with paroikoi. They maintained close ties with the Republic of Venice.[17]

Members of the Kladas family made donations to a monastery at Mystras in 1366 and 1375.[18]

References

Citations

  1. ^ Pontificium Institutum Orientalium Studiorum 1992, p. 308
  2. ^ a b Papadopoulos 1969, p. 115: Μετά τον θάνατον του Πέτρου Μπούα και τον ανασκολοπισμόν του Μιχαήλ Ράλλη, την αντίστασιν των Ελλήνων εναντίον των Τούρκων συνέχισεν ο οπλαρχηγός Κροκόδειλος Κλαδάς υιός του οπλαρχηγού Θεοδώρου Κλαδά, όστις καταδιωκόμενος υπό των Τούρκων [...]"
  3. ^ Kampouroglou n.d., p. 59.
  4. ^ Philippides & Sphrantzes 1980, 40.9.
  5. ^ Burghartz, S. (2016). Sites of Mediation: Connected Histories of Places, Processes, and Objects in Europe and Beyond, 1450–1650. Brill. p. 88.
  6. ^ Trombley 2009, p. 270: Venice "put a bounty of 10,000 hyperpyrai from the mint of Methone on Kladas' head.".
  7. ^ Korre 2018, pp. 524–525: "Με τους ιππείς του Κλαδά ενώθηκαν οι αρχηγοί stradioti Μέξας Μποζίκης και Θεόδωρος Μπούας Γρίβας ερχόμενοι από το Ναύπλιο."
  8. ^ Kladas 1872, p. 11. Cited in Wright 1999, Appendix 8.
  9. ^ For examples, see Sathas 1885, Vol. 6, pp. 40–41; Barbarigo 1466, passim.
  10. ^ Magno 1885, p. 220.
  11. ^ Mazaris 1975, 84.12–12.
  12. ^ Feissel & Philippidis-Braat 1985, pp. 353–354.
  13. ^ Longnon 1911, pp. 803–817
  14. ^ Korre 2018, pp. 434, 439
  15. ^ Trombley 2009, p. 269
  16. ^ Korre 2018, p. 435: "Η εκτίμηση Σάθα ότι ο οίκος Κλαδά προέρχεται από την γεωγραφική περιοχή της Ηπείρου, την οποία έκανε πεπεισμένος ότι η πλειονότητα των μισθοφόρων stradioti προέρχονται από εκείνη τη γεωγραφική περιοχή και κατέβηκαν στο Μοριά στα τέλη του 14ου αιώνα, είναι εντελώς αστήρικτη· Σάθας, Έλληνες Στρατιώται, σ. 131."
  17. ^ a b Korre 2018, p. 16: "Μελετά τρία παραδείγματα stradioti, οι οποίοι διαφοροποιούνται μεταξύ τους ως προς την εθνοτική και κοινωνική προέλευση: τον Μερκούριο Μπούα από τον οίκο των αρβανιτών Μπουαίων· τον Κροκόδειλο Κλαδά, από τον βυζαντινό οίκο των Κλαδαίων (Κλαδιώτη), με πιθανότατα οθωμανική απώτερη καταγωγή· τον Θεόδωρο Παλαιολόγο, που πιθανότατα προέρχεται από τον βυζαντινό οίκο των Παλαιολόγων."; Korre 2018, p. 95: "Σύμφωνα με τον Γρηγορά, επρόκειτο για απογόνους αλλά και στρατιώτες του έκπτωτου Καϊκαούση Β΄, σουλτάνου των Σελτζουκιδών του Ικονίου, οι οποίοι εγκαταστάθηκαν στη Θράκη και έδρασαν ως πολυπληθείς (άτακτοι) μισθοφόροι στα στρατεύματα των Μιχαήλ Η΄ και Ανδρονίκου Β΄ Παλαιολόγων. Τα σώματα αυτά έλαβαν εκτάσεις γης στο βυζαντινό κράτος της ύστερης περιόδου, αρχικά στην περιοχή της Βέροιας για δημογραφικούς λόγους και αργότερα στον Μοριά, για λόγους πολεμικής προπαρασκευής έναντι των Φράγκων."; Korre 2018, pp. 96: "«Τούρκοι» μισθοφόροι ήρθαν στις αρχές του 1263 στην Πελοπόννησο ως τμήματα του στρατού του σεβαστοκράτορα Κωνσταντίνου Παλαιολόγου, προκειμενου να αντιμετωπίσουν τους Φράγκους στον πόλεμο του 1263–1264. ... Συμφωνα με τον Α. Σαββίδη, πρέπει να ήταν εκχριστιανισμένοι τουρκόπουλοι· ..."; Korre 2018, p. 98: "Στην περίπτωση αυτή, η οικογένεια πρέπει να κατέβηκε μαζί με τα σώματα των τούρκων ιππέων [τουρκόπουλων] σελτζουκικής προέλευσης στον Μοριά για να αντιμετωπιστούν οι Φράγκοι και να παρέμειναν εκεί γύρω από την περιοχή του κάστρου του Αγίου Γεωργίου των Σκορτών (1262–1263). Όπως και οι Μελίκη, η οικογένεια των Κλα(υ)διώτη ενσωματώθηκε γρήγορα στην τοπική κοινωνία συμμαχώντας με τοπικούς άρχοντες και συγγενεύοντας μαζί τους, ώστε την τελευταία περίοδο τη βρίσκουμε νομέα εκτεταμένων εκτάσεων, με παροίκους και σημαντική δύναμη στο χώρο· την αμέσως επόμενη περίοδο δε και εξαιτίας ακριβώς αυτής της δύναμης, προνομιακό συνομιλητή των Βενετών μετά την πτώση του Δεσποτάτου στους Οθωμανούς."
  18. ^ Miklosich & Müller 1860, p. 482; Beēs 1907, pp. 247–248.

Sources

Further reading

  • Rankabēs, Eugenios Rizos (1925). "Clada". Livre d'or de la noblesse ionienne (Volume 2). Athens, Greece: Maison d'éditions "Eleftheroudakis". pp. 153–167.
  • Zakythinos, Dionysios A. (1953). Le despotat grec de Morée II. Vie et institutions (in French). Athens: l'Hellénisme contemporain.
This article is issued from Wikipedia. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.