Eugeniusz Tkaczyszyn-Dycki

Eugeniusz Tkaczyszyn-Dycki (born 1962) is a Polish poet.

Biography

Born in Wólka Krowicka near Lubaczów, he is an author of nine volumes of poems and some texts for the magazine Kresy. He has a sister, Wanda Tkaczyszyn, and a nephew named Matthew Reitmajer living in the US. He is a past winner of the Kazimiera Iłłakowiczówna Award, the Barbara Sadowska Award, Polish-German Days of Literature Award, Gdynia Literary Prize and the Paszport Polityki Award. Critics from Ha!art magazine published a book about him, Jesień już Panie a ja nie mam domu. Czesław Miłosz was among his readers. In 2009, he won Poland's top literary prize Nike Award for his book Piosenka o zależnościach i uzależnieniach ("A Song of Dependencies and Addictions"). In 2020, he became the recipient of the Silesius Poetry Award for lifetime achievements.[1]

Works

Poetry

Each year links to its corresponding "[year] in poetry" article:

  • 1990: Nenia i inne wiersze,[2] Lublin
  • 1992: Peregrynarz,[2] Warsaw
  • 1994: Młodzieniec o wzorowych obyczajach[2] Warsaw
  • 1997: Liber mortuorum,[2] Lublin
  • 1999: Kamień pełen pokarmu. Księga wierszy z lat 1987-1999,[2] Kraków
  • 2000: Przewodnik dla bezdomnych niezależnie od miejsca zamieszkania,[2] Legnica
  • 2003: Daleko stąd zostawiłem swoje dawne i niedawne ciało,[2] Kraków
  • 2003: Przyczynek do nauki o nieistnieniu,[2] Legnica
  • 2005: Dzieje rodzin polskich,[2] Warsaw
  • 2006: Poezja jako miejsce na ziemi. (1988–2003),[2] Warsaw
  • 2008: Piosenka o zależnościach i uzależnieniach,[2] (Awarded Nike 2009), Wrocław
  • 2009: Rzeczywiste i nierzeczywiste staje się jednym ciałem.111 wierszy,[2]
  • 2011: Imię i znamię, Wrocław[3]
  • 2014: Kochanka Norwida, Wrocław[4]
  • 2016: Nie dam ci siebie w żadnej postaci, Kraków[5]
  • 2019: Dwie główne rzeki, Poznań[6]
  • 2021: Ciało wiersza, Stronie Śląskie[7]
  • 2025: Przeszłość zagarnia swoje piękne dzieci, Kraków[8]

Prose

  • Zaplecze Legnica 2002

References

  1. ^ "Angelus 2020 dla Gorana Vojnovicia, Konrad Góra i Jakub Pszoniak laureatami Silesiusa 2020". Retrieved 25 October 2020.
  2. ^ a b c d e f g h i j k l Web page titled "Eugene Tkaczyszyn-Dycki (1962)" Archived 8 October 2009 at the Wayback Machine, at the Biuro Literackie literary agency website, retrieved 25 February 2010
  3. ^ Tkaczyszyn-Dycki, Eugeniusz (2011). Imię i znamię. Wrocław: Biuro Literackie. ISBN 978-83-62006-83-0.
  4. ^ Tkaczyszyn-Dycki, Eugeniusz (2014). Kochanka Norwida. Wrocław: Biuro Literackie. ISBN 978-83-63129-63-7.
  5. ^ Tkaczyszyn-Dycki, Eugeniusz (2016). Nie dam ci siebie w żadniej postaci. Kraków: Lokator. ISBN 978-83-63056-31-5.
  6. ^ Tkaczyszyn-Dycki, Eugeniusz (2019). Dwie główne rzeki. Poznań: Wydawnictwo Wojewódzkiej Biblioteki Publicznej i Centrum Animacji Kultury. ISBN 978-83-65772-69-5.
  7. ^ Tkaczyszyn-Dycki, Eugeniusz (2021). Ciało wiersza. Stronie Śląskie: Biuro Literackie. ISBN 978-83-66487-33-8.
  8. ^ Tkaczyszyn-Dycki, Eugeniusz (2025). Przeszłość zagarnia swoje piękne dzieci. Kraków: Wydawnictwo Znak. ISBN 978-83-240-6952-1.


This article is issued from Wikipedia. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.